روزها با مشق های شب

دیکتاتور و دیکتاتوری

2012-01-23T22:45:00.001Z

دیکتاتور. کلمه ای که این روزها در رسانه های فارسی زبان زیاد به چشم میخورد. راستی، چرا دیکتاتوری بد است؟ "کیم جونگ ایل" رهبر وقیح کره شمالی (بجای فقید) ، دار فانی را وداع گفته بود و خلقی را از مصیبت وجودش رهانیده بود. از خودم پرسیدم: چرا دیکتاتوری بد است؟ تنها به این دلیل که خلقی از وجودش در عذاب اند، دلیلی بَر بد بودن فعلی به نام دیکتاتوری است؟

مستبد را معادل دیکتاتور میگیرم. استبداد برای هر کس بد باشد، برای فرد مستبد شیرین و دلپسند است. آیا می توانم دلیلی بدور از دلایل بی معنی و بی ریشه اخلاقی برای بد بودن فرضی استبداد پیدا کنم؟ اگر مرا بجای دیکتاتورِ دست از دنیا کوتاه شدهِ کره شمالی بگذارند، آیا بازهم دیکتاتوری را بد و ناپسند فرض می کنم؟

سوالهایی که به نظرم در آن روزها به ذهن همه میرسید و شاید هم همچنان گهگاهی برای من و شما پیش بیاید. ولی جوابی که مرا قانع کند نیافتم. تا اینکه بالاخره به یک تعبیر کمی تا قسمتی دلچسب رسیدم و آن تعبیر چنین است:

اگر قدرت به مانند یک دیکتاتور تمام عیار در دستانت بود، حق با توست. بتاز و هر چه می توانی بکن، هر چه دلت خواست از آنِ توست. دوست داشتی، دیکتاتوری نیکوکار باش، دوست نداشتی، کرور کرور آدم شقه کن. چه میگویم، دیکتاتور شمایید، نیکوکاری را هم خودت تعریف کن.

اما دقت کن، این احتمال که تو در حال خواندن این متن باشی و در همان زمان دیکتاتوری واقعی در نقطه ای از این کره خاکی باشی چقدر است؟ بگذار مثالی بزنم. فرض کن یک جایزه صد میلیون دلاری در تلویزیون خانه ات برای بخت آزمایی یا همان لاتاری این هفته، روز و شب تبلیغ میشود. ممکن است وسوسه شوی و بلیطی بخری، اما اگر کمی به آمار و احتمالات علاقه داشته باشی، اینطور استدلال خواهی کرد که مثلا از میان این تعداد رشته های عددی ممکن، بخت من برای بُردن آنقدر کم است که احتمال پیدا کردن تصادفی یک گونی پول رها شده در کنار خیابان با برنده شدن من برابر است. همانطور که گونیِ پولِ رها شده، حتما نظر رهگذری را جلب خواهد کرد و نهایتا احتمال پیدا شدنش یک است، احتمال پیدا شدنش توسط من یک بر روی تعداد همه مردم شهر است. همینطور احتمال برنده شدن کسی در بخت آزمایی بالاخره یک است (بعد از ماهها تکرار بازی) ولی احتمال برنده شده من بسیار کم است.

دیکتاتوری مشکلی شبیه به بالا دارد. در هر حالتی فقط و فقط یکنفر می تواند همۀ قدرت را قبضه کند. این احتمال که یکنفر بتواند در مَسندِ مُستبد بنشیند حتمی است (برابر با یک است) ولی احتمال بدست آوردن این فرصت برای هر فرد از افراد جامعه مساوی است با یک بر روی تعداد همه افراد. بعبارتی دیکتاتور شدن قماری است با شرکت همه. مساله، درست و نادرست بودنش نیست، مسئله این است که این شانس به هیچ کدام از ما نمیرسد.

ولی بالاخره چرا بد است؟
ما انسانها موجوداتی هستیم که در طی تکامل با زندگی گروهی و اجتماعی منطبق شده ایم. این واقعیت عینی است. مثلا مورچه ها و یا زنبورها چنین وابستگی دارند. در شکل ساده تر آن زندگی گروهی و سلسله مراتبی گله های سگها و گرگ ها. مثال بسیار است و منافع زندگی گروه در طبیعت چیزی شناخته شده و حقیقتی قابل مشاهده است. در زمانی که ادامه حیات ما، به حضور دیگران وابسته است، هر عملی صرفا قرارداد فی مابین ما انسانها خواهد بود برای زندگی بهتر در این عمل جمعی.

در چنین شرایطی، به این دلیل که برنده نهایی بخت آزمایی "بهترین مستبد این دوره" فقط و فقط یکنفر است و همه ما بازنده خواهیم بود، قرار را بر این میگذاریم که این کار بد باشد. بهتر است بگویم، همگی به گونه ای عمل میکنیم که این شانس به کسی داده نشود (با سازکار قانونی، آگاه سازی اجتماعی، هر چیزی که جلو مستبد شدن یکی از ماها را بگیرد). اگر کسی همه قدرت را قبضه کرد، عمل او بد نیست، ما در شراکت اجتماعی جایی را اشتباه کرده ایم.

Friendship

2012-01-12T23:02:00.000Z

Lecturer: "What do you think about friendship networks? which kind of graphs represents them better?"
The class whispered, from one side to the other, in a low voice and high pitch, till one student said: "Twitter is directed and Facebook is an undirected network".

Lecturer sadly smiled, rolled the chalk in his hand, gazed to the far end of the class, like looking at an endless ocean horizon and said: "friendship network is a weighted, directed graph".

برد و باخت

2012-01-05T19:38:00.005Z

بازی تخته نرد از آن دسته بازی هایی است که علاوه بر مهارت، به شانس و وضعیت تاس بستگی دارد: تاس اگر نیک نشیند همکس نراد است.

هرقدرهم در بازی مهارت داشته باشی، ممکن است بازی را از رقیب تازه کاری ببازی. عجیب اینجاست که اگر قصد کنی بازی را ببازی، هر چقدر رقیب حرفه ای تری داشته باشی، باختن ساده تر است. هرچند بازهم ممکن است حریف ماهر باشد و تمام حرکات احمقانه ممکن را انجام داد ولی به حکم تاس برد.

حالا تاس و تصادف را کنار می گذاریم. بازی مثل شطرنج، تماما درایت و مهارت خودت است. برد و باخت، نتیجه مهارت و طرح ریزی طرفین است. اما باختن چطور؟

باختن بسیار راحت است. هر چقدر که مهارت شما بیشتر باشد، مستقل از مهارت حریف، می توانی طوری بازی کنی که حتما بازی را ببازی.

تقارن جالبی در زمانی که طرفین قصد باختن داشته باشند رخ می دهد. تخته نرد دوباره، تخته نرد می شود. تاس و مهارت طرفین نتیجه نهایی را تعیین می کند.
درمورد شطرنج موضوع جالب تر است. در حالتی که هر دو بازیکن قصد باختن داشته باشند، بازی به اندازه حالت معمول سخت است و هر دو باید سعی کنند با درایت و طرح ریزی طوری بازی کنند که بازی را ببازند. بنظرم در این حالت، بازی جدیدی به وجود می آید که شرط باختن، کل قوانین را تغییر داده است ولی زنجیره تصمیم های هر بازیکن و وضعیت هر لحظه مهره ها نهایتا نتیجه را مشخص میکند.

حال و روز و آرزو

2012-01-01T13:05:00.000Z

وضعیت

دانش: کم، ندانستنی: زیاد، وقت: تنگ، کون: گشاد

آرزو

دانش: زیاد، ندانستنی:کم، وقت: گشاد، کون: تنگ

بینهایت و تعادل ترمودینامیکی

2011-12-13T13:04:00.000Z

بی نهایت ریاضی و تعادل ترمودینامیکی دو مفهوم هستند که از نظر من شباهت جالبی را می توان در هر دو دید. چون این فکر بسیار خام است و صرفا یک درک ساده و معمولی است، هیچ اصراری به درستی آن ندارم و فعلا نتوانسته ام به فهرستم به غیر از این دو، چیزی اضافه کنم و اگر خوانده احتمالی این بلاگ هستید و چیزی به ذهن شما هم رسید بسیار خوشحال می شود به من هم بگویید.

و اما شباهت. هر دوی این مفاهیم به شکلی توسط تعریف خودشان به ما کمک می کنند. برای بدست آوردن خاصیتی از یک شی ریاضی که خودش خاصیت دیگری از نوع بینهایت دارد، تعریف بینهایت همواره بهترین راه را پیش پا می گذارد. مثلا وقتی با یک سری ریاضی سروکله میزنیم، خارج کردن یک جمله از آن تغییری در ماهیت سری ایجاد نمی کند و یک تغییر پارامتر در جملات باقی مانده دوباره شی اول را بر می گرداند. حالا یک تساوی داریم که سمت چپش شی اول است و سمت راست آن جمله خارج شده و شی مورد نظر. کم کردن یا زیاد کردن از بینهایت، بنا به تعریف تغییری در آن ایجاد نمی کند که اگر بکند دیگر بینهایت نیست. همین تعریف راه گشای مسئله میشود.

در تعادل ترمودینامیکی نیز چنین اتفاقی می افتد. درهر مسئله مکانیک آماری، وقتی خاصیت تعادل ترمودینامیکی را به سیستم می دهیم، ناگهان همه تحولات زمانی سیستم در فضای فاز حذف می شود و امکان وارد کردن خاصیتهای دیگری مثل برابر بودن احتمال هر وضعیت در فضای فاز بوجود می آید. برای یک سیستم ساده N ذره ای، هر بردار 6N بعدی حالت در روی یک پوسته برای انرژی ثابت آنقدر گشته و گشته که عملا می توانیم بین میانگین زمانی برای آن انرژی خاص و مساحت آن پوسته یک رابطه نظیر به نظیر پیدا کنیم. چنین وضعیتی را ریاضدانها Ergodic hypothesis می نامند. به زبان ساده یعنی اینکه سیستم ما آنقدر هَمزده شده و کاملا یکنواخت شده است و هر نقطه دلخواهی را که در نظر بگیریم، می توانیم مسیر گذر1 سیستمی را پیدا کنیم که به میزان دلخواه به آن نزدیک شده باشد که انگار سطح ما حسابی آمیخته شده است و امکان بقیه محاسبات فراهم میشود (البته من از ریاضی قضیه چندان سر در نمی آورم، جدیدا فهمیده ام که گویا مخلوط شدن با Ergodic بودن متفاوت است!!!).
و یا مثلا می دانیم دو سیستم با تبادل ضعیف انرژی و پایستاری انرژی کل، باید به ترکیب بندی یکسانی در فضای فاز رسیده باشند (و مثلا برابری آنتروپی آنها را حساب میکنیم). وقتی که از خود می پرسیم چرا؟ چون در تعادل ترمودینامیکی هستیم و و اگر این برابری وجود نداشته باشد یعنی هنوز به تعادل نرسیده ایم که خوبخود متناقض با فرض اول است.

نقض کردن فرضی که خودمان خاصیت شی مورد نظر فرض کرده ایم، راهنمای ذهنی برای یافتن جواب است. مطمئن نیستم که توانسته باشم منظورم را خوب نوشته باشم و از آن بدتر، وقتی به درست گفتن ایده ات مطمئن نیستی، چگونه کسی بتواند منظورت را بفهمد و بگوید که اشتباه می کنی؟ بعبارتی اگر ایده ای غلط باشد و نتوانی درست شرحش دهی، در جهل مرکب باقی می مانی، چون طبق تعریف کسی جز خودت متوجه نمی شود که چه چیزی می گویی تا اشتباهت را گوشزد کند.

در هرحال یک روش سومی هم وجود دارد. اگر کسی بتواند به این فهرست عنوان دیگری بیافزاید و من هم از او قبول کنم، آنوقت می توانیم بگویم، من حرفم را منتقل کردم، دیگری هم قبول کرده و اطلاعات بیشتری به من برگردانده و در نتیجه ایده ناسازگاری نداشته است.

1- Trajectory

ترم تموم شد

2011-12-12T17:55:00.002Z

امتحانهام تموم شد. حالا با خیال راحت یازده انگشت رو دراز میکنم و وقت تلف میکنم :).

پاکن

2011-12-04T14:44:00.002Z

داشتم توی برنامه Paint با پاکن بعضی از لَک و پیس های یک نمودار رو پاک میکردم دیدم مونیتورم چقدر لکه و گرد و خاک داره. فکر کردم میشه در آینده دور همین پاکن Paint صفحه مونیتور را هم تمیز کنه ؟؟؟

آنتروپی و موسیقی

2011-12-03T00:34:00.000Z

دنیای سختیه. داشتم به یک ایده فکر میکردم. دلخوش بودم شاید کار جالبی باشد و به اصطلاح نو. فکر میکردم چه چیزی ملودی های باخ (و صد البته باید که باخ) را متفاوت میکند و چه چطور می شود میزان پیچیدگی اش را اندازه گرفت. سرراست ترین چیزی که می شناختم، آنتروپی شانن بود، ابزاری که اصولا در علم اطلاعات خیلی بکار میرود.

حسابی سرخوش از این ایده و مشغول فکر کردن به چگونگی تعبیر احتمال انتخاب یک نت روی مثلا کلید سی و ... به خودم گفتم صبر کن. یک دقیقه جستجو کن، ببین کسی این کار را کرده؟

نتیجه واضح است: بله: http://www.jstor.org/pss/1513213

چیزی حدود 19 سال پیش، یعنی من بچه بودم که این ایده را دقیقا برای باخ شستند و پختن و خوردن و گذاشتند کنار. هم خوشحال و هم ناراحت. خوشحال از اینکه می توانم بدون زحمت جواب سوالم را در این آخر هفته بخوانم و ناراحت از اینکه هر چه تلاش میکنم یکبار، فقط یکبار یک ایده دست اول پیدا کنم، به این نتیجه میرسم که هرچیزی به ذهن من برسد، حتما در زمانی، جایی دیگر، کسی به آن فکر کرده.

2011-11-18T20:10:00.000Z

توی کتابخانه نشستم. دو سری تمرین هست که میخواهم این جمعه شبی حل کنم تا دو روز آخر هفته را مشغول بعضی کارهای عقب افتاده بشوم.

دانشکده کم کم خلوت شد. هیچ وقت اینقدر خلوت نبود. حتی شبهایی که تا 10 یا 11 می ماندم هنوز خوره هایی بودند که همچنان ادامه بدهند. ولی امشب همه ایشان رفته اند.

جز پیرمرد عجیب کتابخانه. او با لباسهایی ژنده و موهایی ژولیده، همین جا می خوابد، همینجا غذا می خورد و همینجا زندگی می کند. الان هم دارد چیپس های باقی مانده یکی از سمینارها را می خورد.

آشغال

2011-11-03T18:15:00.000Z

بالاخره بعد از یک سال ضرب و زور، بلکه بیشتر، من هم دوباره به دانشگاه برگشتم. گاهی به خودم می گویم "خر پیره هم دوباره محصل شد".

در هر حال تا امروز وقت نکردم چیزی بنویسم، هر چند از روی آمار این بلاگ میدونم عموما مخاطبم بادِ هواست و کلا کسی سری به این بلاگ نمی زند که چیزی بخواند که حالا مهم باشه من چند وقت یکبار بنویسم. اما اگر روزی، روزگاری در آینده دور و نزدیک حداقل خودم مخاطب این نوشته ها شدم، امروزِ روز احتمال مخاطب داشتند را بزرگتر از صفر در نظر میگیرم.

بگذریم. موضوع آشغال بود.

امروز دَمِ درِ دانشکده آشغالها را توی ماشین آشغال میریختند. قبلا دیده بودم که روی مخزن آشغالها نوشته شده بود به هیچ وجهی آشغالهای بسته بندی نشده را در این مخزن نگذارید و امروز دیدم که درست است، این بندگان خدا باید آشغالها را از مخزن به کامیون منتقل کنند و این کار شدنی نیست مگر اینکه همه آنها، جدا جدا در بسته های پلاستیکی بسته بندی شده باشند.

چند قدم که بر داشتم، لَجَم گرفت. آخر ما چه جور موجوداتی هستیم. دائما آشغال تولید میکنیم! حتی در مرحله جمع آوری آشغال، بازهم آشغال تولید میکنیم. یعنی این کیسه های پلاستیکی خودشان آشغالی در طبیعت خواهند شد که برای جمع کردن آشغالها بودند. حلقه بی پایان تولید آشغال: آشغالهای آشغال جمع کردن. حتما در مرحله بعد، باز همه آنها را در بسته های بزرگتر بسته بندی میکنند!

چانه زنی : بالا یا پایین؟

2011-10-21T18:05:00.001+01:00

خرید کردن علاوه بر جستجو برای پیدا کردن کالای دلخواه، همراه با سبک وسنگین کردن قیمت کالاست. نه فقط برای ارزیابی توانایی مالی و وضعیت جیب، بلکه تناسب قیمت با ارزش واقعی کالا.

قبلا در ایران به شیوه ایرانی با این موضوع کلنجار میرفتم. این شیوه ترکیبی بود از تجربه خودم و مشاهد روشهایی که در گذشته پدر و مادرم و بعدا دوستان دیگر بکار می بردند. مثلا اینکه حتما وقتی قیمتی را شنیدی، قیمت کمتری را پیشنهاد بده و به قولی «چانه بزن». از چند جای مختلف قیمت بگیر تا قیمت واقعی را بفهمی. به یک مغازه بسنده نکن. ویا از رفتار فروشنده باید حدس میزدم که چقدر قیمت را بالا برده و یا چقدر محتمل است سرم کلاه بگذارد.

خوب و بد، درست و نادرست، سالها به این شیوه مشغول بودم و میدانم همچنان در ایران اوضاع بر همین رویه است. وقتی به غرب کره خاکی آمدم، دقیق تر بگویم انگلستان، مدت زیادی در زمان خرید سردرگم بودم. اکثر مواقع چانه زنی بی معنی بود و قیمتها بقول فروشنده های لجباز ایرانی مقطوع حساب میشد (مگر مغازههای کوچک خصوصی) خیلی از خریدها از فروشگاه های زنجیره ای بزرگ است که فروشنده ای در کار نیست و فقط کسی بارکد کالا را به ماشین می خوراند و جمع نهایی را به تو میدهد و دهها حالت و ضعیت جدید دیگر.

در آغاز مضطرب کننده بود، بعد عادت کردم. کمی بعدتر خیلی احساس راحتی میکردم و می گفتم چرا در ایران باید آنقدر خرید کردن ُپرپیچ و خم باشد تا اینکه چند بار سرم کلاه رفت و فهمیدم نخیر، در اینجا هم خرید، آداب خودش را دارد و همه چیز شسته و رفته و خیرخواهانه نیست. اما تفاوت در چیست؟

مدتی طول کشید تا بتوانم این اختلاف را درک کنم. مورد خریدهای معمولی را فراموش کنید. مثال قیمت تخم مرغ چه در ایران و چه اینجا روند مشخصی دارد و همه از آن باخبر اند. اما وقتی به دنبال کالایی هستی که جزء خریدهای معمول نمی باشد، قصه فرق خواهد کرد. مثلا فرض کنید می خواهیم یک تلویزیون بخریم و یا شاید یک دوچرخه. در ایران وقتی با قیمت جنسی ناآشنا روبرو می شویم، هموار قیمت «بالای» آن، چیزی است که باید به آن شک کرد. همیشه محتمل است فروشنده کالا را به قیمتی بیش از ارزش واقعی به شما بفروشد، آنقدر که حتی بعد از خرید بفهمی ده برابر ارزشش پول پرداخته ای. اما اگر قیمت پایین بود و یا به متوسط چند مغازه نزدیک شد، دیگر خیالت راحت می شود و با اطمینان خرید می کنی. حالا اگر همان جنس در جایی از متوسط بازار ارزانتر بود، سریع دست بکار شو و بخر (یاد اصطلاح مغازه دارها افتادم که میگفتند اگر فلان قیمت پیدا کردی من خودم صدتاشو میخوام).

در انگلستان قضیه برعکس است. اگر کالایی گران بود، حتما جنس خوبی دارد و فقط باید مبلغ جیبت را بسنجی، وقتی واقعا توانایی مالی داشتی و جنس مربوطه چشمت را گرفته بود، با خیال راحت خرید می کنی و مطمئنی جنس خوبی به قیمت واقعی اش نصیبت خواهد شد. اما بر عکس، اگر قیمت کالایی «پایین» بود، اینجاست که باید نگران شوی. ممکن است به خاطر قیمت ارزانش مشکلی در پرداخت نداشته باشی ولی بعد از خرید ممکن است متوجه شوی کیفیتی بسیار نازل نصیبت شده، آنقدر که گاهی مجبوری کلا آنرا دور بی اندازی.

و در نهایت بنظر من این تفاوت به میزان در دسترس بودن کالاهای مصرفی در بازار بستگی دارد. کالاهی کم یاب در ایران، قیمت بالای نامشخصی دارند و کالاهی بی ارزش در بازاری اشباع از همه چیزِ انگلستان، احتمال فروش نرفتن بالایی دارند و فروشنده با قیمت پایین تو را ترغیب به خرید می کند.

سالگرد جنگ و هواپیما و رکود اقتصادی

2011-09-27T12:32:00.002+01:00

BAE شرکت بسیار بزرگی است که ابزار و سلاح های مختلف جنگی و امنیتی مانند هواپیماهای جنگی بسیار پیشرفته «تایفون» تولید میکند. پَرِ رُکود اقتصادی به BAE هم گرفت. کاهش اجباری تعداد زیادی از کارمندان و کارگران و متخصصین، نتیجه بحران اقتصاد دنیا است. دلیل ساده و سرراست آن کاهش بودجه های نظامی کشورهای مختلف است که منجر به کاهش سفارش و در نتیجه بحران این شرکت شده است. کاهش نیروی انسانی متخصص هم معنایی جز افزایش بیکاری برای انگلستان ندارد و فعلا همه مشغول بررسی و ارائه نظرهستند.

دو موضوع کاملا نامربوط به هم ولی مرتبط با این اتفاق به ذهنم رسیده است.

اولی در مورد انتخاب استراتژیی به نام «تخصص بیشتر در کار» است. روشی که خیلی ها (منجمله خودم) همواره پسندیده ام و آنرا مانند روشی برای یافتن حاشیه اَمن شغلی فرض کرده ام. دلایل آنهم واضح است. هرچه متخصص تر باشی، مجموعه ای که در آن کار میکنی بیشتر از دیگران به تو وابسته میشود و درنتیجه احتمال تسویه شدنت کاهش میابد. این یعنی امنیت شغلی. اعتقاد بیجایی هم نیست. در جایی خواندم بررسی میدانی نشان داده است افراد میانسال از آرامشی برخوردارند که ناشی از امنیت شغلی بیشتری نسبت به جوانان و کارمندان مُسِن است.

شباهت جالبی بین تخصص شغلی و تخصص گونه های جاندار در فرآیند تکامل (فرگشت) به نظرم رسید. موجودات زنده نیز آرام آرام و به مرور زمان نسبت به محیط و شرایط محل زندگی خود منطبق تر میشوند و نسلهای جدیدتر به شکل ویژه ای خواصی را پیدا می کنند که هم برای آن محیط بهتر است و هم آنها را نسبت به دیگر گونه ها متخصص تر کرده و در نتیجه تبدیل به گونه قالب می شوند. متخصص شدن گونه ها در زمانهای کوتاه تر موفقیت است، اما گاهی در طولانی مدت منجر به انقراض آنها میشود. به این دلیل که تغییرات محیط آهسته تر از تغییرات آنهاست ولی زمانی که این تغییر به دلایل مختلف ناگهانی باشد، حتما منجر به انقراض گونه ای می شود که بیشتر با محیط اطرافش هماهنگ شده است. مثلا تغییرات اقلیمی که محیطی پُرباران را به خشک و نیمه خشک تغییر دهد یا حرکت صفحات تکتونیک که باعث از بین رفتن دریاهای کم عُمق گردد (هر دوی این مثلها بارها بر روی زمین رخ داده است).

همین اتفاق برای متخصصین در زمینه های مختلف رخ میدهد. زمانی که شرایط اقتصادی مناسب است، موفق ترین، متخصصها هستند. امنیت شغلی، درآمد خوب، موقعیت اجتماعی مناسب.... اما زمانی که بحرانهای اقتصادی ویرانگر رخ دهد، خطر بیشتر متوجه متخصص میشود (در نظر داشته باشید بحران اقتصادی به فراگیری و عمق امروز 90 سال پیش رخ داده است و رخدادی عادی نیست). حالا متخصصی را فرض کنیم که بر روی بخش خاصی از هواپیماهای جنگی کار میکرده و تخصصش چنان ویژه است که شاید نتوان معادلی برایش یافت. زمانی که شرکتی مثل BAE مجبور به قطع تولید هواپیما شود، بیشترین ضربه برای چنین متخصصینی است زیرا شغلی برای این تخصص بیرون از شرکت وجود ندارد. در حالی که کارگرهایی با توانایی های معمولی و مهارتهای ساده تر احتمال بالاتری برای یافتن شغل دارند.

موضوع دیگر تلاش و نگرانی دولتمردان و بویژه حزب کارگر برای جلوگیری از این بحران است. میزان اهمیت موضوع از اختصاص وقت زیاد بی بی سی برای پوشش خبری آن پیداست. گویا این شرکت علاوه بر اهمیت اشتغال زایی، دارای پیشینه امنیتی و تخصصی منحصر بفردی است که دانش آنرا یگانه میکند و نوعی اعتبار و افتخار در صنعت هوا-فضا برای انگلستان محسوب می گردد. باخودم فکر میکردم اگر چنین عزمی برای جلوگیری از مشکل وجود دارد، آیا دولتمردانشان به صِرافت «ایجاد تقاضای کالا» نخواهند افتاد؟ برای «ایجاد تقاضا» چه چیزی بهتر از جنگ و چه مشتری دست-به-نقدتر از کشورِ درگیرِ جنگ؟
دوست ندارم بدون هیچ دلیل و مدرکی و برمبنای باد معده کسی یا دولتی را متهم کنم ولی بخاطر دارم که کودکی من و هم نسلهای من در جنگی هشت ساله گذشت. جنگی که یکی از طولانی ترین جنگهای قرن بیستم بود و سرمایه های انسانی و مالی زیاد از ملت ما را به تاراج برد و در عین حال هیچکس از مغرب زمین سعی در ایجاد صلح بین دو کشور همسایه بخرج نداد. صد البته که سلاح های بکار رفته در جنگ در شرکتهایی مشابه BAE ساخته شده است. آیا کودکی خاکستری ما بهای حاشیه امن شغلی، درآمد خوب، موقعیت اجتماعی مناسب، ... آنها نبوده است؟؟

پ. ن: خیلی اتفاقی بعد از این نوشته به این صفحه در فیسبوک برخوردم. عکس دل آزاری است و شاید ندیدنش بهتر از دیدنش باشد، اما فاجعه ای است که با هواپیماها و بمب های غربی رخ داده است. FB

Index fingers

2011-09-25T11:45:00.001+01:00

Human's thumb has played its role on our evolution,
Its the time for the index finger to follow the role on touch screens.

طنز تاریخ

2011-09-20T12:18:00.001+01:00

بدهی ایتالیا دارد مشکل ساز میشود. مشکل ایتالیا یعنی مشکل اروپا.

تازگیها چشم هایی منتظر که به آلمان دوخته شده بود در آرامش به سمت یونان برگشت تا ببیند کمک ایشان چه خواهد کرد که دوباره همه چشم ها نگرانتر از قبل به آلمان دوخته شده است.

طنز تاریخ است که روزگاری آلمان «ویرانگر» اروپا بود و در روزگار ما «نجات دهنده».

هلیکوپتر

2011-09-09T15:06:00.000+01:00

چند وقتی است که اوضاع قاطی پاتی شده و خودم هم نمی دانم دارم چکار میکنم. خوشبختانه بنظر میرسد که همه چیز به خوبی پیش می رود . امیدوارم تا آخر این ماه سروسامانی بگیرد.

اما در این شلوغی، یک کار کوچولویی برای خودم انجام دادم که اولش بنظرم احمقانه بود و حالا بسیار خوشحالم از تصمیمم. چند روز پیش در یک مغازه اسباب بازی فروشی وِل میگشتم. تقریبا هر بار که به مرکز خرید برویم و با مغازهاسباب بازی فروشی ای روبرو شویم، چرخی هم در آنجا می زنم. البته این علاقه را در اکثر بچه های ایرانی همسن و سال خودم میبینم. گویا همه ما در بچگی در آرزوی اسباب بازی های رنگ و وارنگ بوده ایم و این آرزو تا به امروز برآورده نشده است. حالا هم که سن و سالی از ما گذشته، فقط داخل مغازه اسباب بازی ها را نگاه می کنیم و با حسرت یاد دوران کودکی می افتیم و آرزو میکنیم که دوباره بچه باشیم.

اینبار تصمیم گرفتم دست از خجالت بردارم و برای خودم چیزی بخرم. یک هلیکوپتر خیلی کوچک خریدم. هلیکوپتری که هم پرواز می کند و هم کنترل میشود.در هر بار شارژ، 8 تا 10 دقیقه پرواز می کند و هر شارژ، 15 تا 20 دقیقه طول میکشد.

از سری وسایل Science Museum است. قبلا دیده بودم و فکر کردم هم خودم راضی می شوم و هم به آنجا کمک کردم. حداقل تا به امروز بارها و بارها مجانی در آنجا هم ول گشته ام. کنترل هلیکوپتر کار سختی است. روزی پنج یا شش بار بازی تمرین می کنم و هر بار دست فرمانم بهتر میشود. بازهم از این کارها خواهم کرد.

لیبی

2011-09-05T11:27:00.000+01:00

در خیلی مسائل از جامعه انگلستان به عنوان کشوری با قوانین منطبق بر حقوق بشر خوشم می آید ولی در بعضی از مواقع اخباری از سطوح پنهان تر مجموعه حکومتی می شنوی که نشان می دهد در موارد مربوط به امنیت ملی و منافع ملی (شاید هم منافع گروهی که من نمی دانم) بسیارهم متوحش و غیر انسانی عمل می کنند.

مثلا آبروریزی MI6 در لیبی و همکاری های تنگاتنگ و گاهی رفاقتی در شناسایی و معرفی و شکنجه مخالفان قذافی و یا مظنونین به تروریسم. ویا اینکه MI6 هیچوقت هیچ پاسخی به سوال های مطرح شده در مورد عملکردش نمی دهد و تنها سخنرانی مقام ارشدش به عنوان یک رخداد تاریخی محسوب میشود.

شکنجه در خاک کشور دیگر نشانه توانایی دستگاه قضایی انگلستان است که آنها را واداشته برای اقدام به عملی غیر قانونی از دستگاه امنیتی کشور دیگری استفاده کنند(جنبه قابل ستایش جامعه). ولی اعمال MI6 و پاسخگو نبودن آن، اهمیتِ امنیت و منافع ملی را نشان می دهد، این یعنی دوگانگی و همان اخبار گاه و بی گاه «دل بهمزن».

برای همین هیچ وقت نمی توانم حرف های سیاستمدارانشان را واقعی فرض کنم در حالی که گزارشهای رسانه ها و حکم های دادگاه ها را ستایش میکنم.

تخت جمشید و اِستونهِنج

2011-08-23T14:43:00.001+01:00

از صبحِ اول صبح، خبری در مورد اِستونهِنج (Stonehenge) و شکایتی به دادگاه در مورد بازگرداندن بقایای استخوانهای افراد دفن شده در آنجا پخش می شود. به خبر کاری ندارم. در کنار خبر، آماری را شنیدم که نه فقط خیلی جالب بود، بلکه نسبت به نتیجه گیری چندی پیش ام تردید کردم.
چند وقت پیش دریک برنامه یک روزه، به دیدن اِستونهِنج رفتیم. برای من خیلی جالب بود و سعی می کردم نه فقط با دقت توضیحات راهنما را گوش کنم بلکه خودم را درعالم چندهزار سال پیش فرض کنم و دنیا و طبیعت را متفاوت از نگاه امروزی تصور کنم. یکی از تئوری هایی که راهنما در مورد دلیل ساخت این مجموعه توضیح داد، کاربرد تعیین تقویم و زمان شروع فصلها به کمک محل طلوع و غروب خورشید بود که از همه تئوری ها بیشتر جَذبَم کرد. با خودم می گفتم: آدم های چند هزار سال پیش توانایی ذهنی مشابه ما داشته اند. با این تفاوت که ذهن ما انباشته از تجربه چندهزار ساله بشریت است که ترس و ناآگاهی نسبت به طبیعت را کم میکند. تصور اینکه تعیینِ دقیقِ فصلها برایشان چقدر مهم بوده است و در زندگی آنها نقش داشته، در حالی که خود را در آن زمان فرض میکردم، لذت بخش بود و ترغیب دیگران برای حمل سنگهای بزرگ و چیدن آنها برای اندازه گیری دقیق زمان، نشدنی تر از خودِ حملِ سنگها به نظر میرسد.
تا اینجا مشکلی نبود.
در میان همسفرهایمان، با چند دوست ایرانی همسفربودیم و طبق معمول بعد از دیدن سنگها غُرغُر «قیمت بلیط» بلند شد. نهایتا این غرغر به نتیجه ای رسید که "ما رو برای تماشای چهارتا سنگ آورده اند اینجا. اینها در مقابل «تخت جمشیدِ ما» چیزی نیست".
کمی بحث کردم که اولا این سازه چندهزار سال قدیمی تر از تخت جمشید است و متعلق به زمانی است که ابزار فلزی ساخته نشده بوده و این دو، دو چیز متفاوت اند و درضمن همه آنها میراث تاریخی بشر است که باید در جای خودش حفظ و نگهداری شود و بقیه حرفهای تکرار که همه می دانند. بعد پشیمان شدم و سعی کردم لال شوم تا برچسب «عنصر مخالف جمع» را به خودم نچسبانم.
برگشتم و دنباله خیالبافی در میانه صحبتهای راهنما را ادامه دادم.
اما امروز.
امروز مجری بی بی سی گفت سالانه یک میلیون نفر از این مجموعه سنگی بازدید می کنند. «یک میلیون نفر».
خیلی زیاد است. اگر کار آفرینی در قالب تورها، راهنماها و مغازه های جنب محل بازدید، جذب توریست و غیره را در نظر نگیریم و فقط به درآمد حاصل از فروش بلیط فکر کنیم با قیمت متوسط 6 پوند برای هر بلیط، در آمدی معادل 6 میلیون پوند برای این مکان تاریخی عددی چشمگیر است. مبلغی که بنظرم نه فقط می تواند خرج حفظ و نگهداری آنجا شود بلکه کمک هزینه پروژه های باستان شناسی اطراف آنرا فراهم کند. چرخه ای سازنده از بیشتر دانستن از تاریخچه محل و بیشتر جذاب کردن آن برای بازدید کنندگان.
بنظرم آمد در مورد حرف دوستانم زود قضاوت کردم. شاید در مورد نادرستی مقایسه دو محل از نظر ارزش تاریخی و غیره حق با من باشد ولی در حرف آنها واقعیتی نهفته که شاید به شکل مستقیم به آن اشاره نمی کنند و با جهت گیری ملی و سعی در کوچک کردن این مجموعه به چند سنگ بی ارزش، سعی می کنند بگویند چه فرصت های بزرگی را از دست می دهیم و چه گنجینه هایی را به فراموشی می سپاریم.
من اشتباه کرده بودم.
تصور کنیم که ما نیز بازدید از تخت جمشید را به شکلی واقعی به منبعی درآمدزا تبدیل کنیم. نه فقط درآمد گرداندن خودش را تامین خواهد کرد بلکه هزینه تحقیق و کاوش خودش را نیز مهیا می کند. هم شنیدنی های زیادی برای بازدید کنندگان داریم، هم میراث گذشتگان را حفظ کرده ایم و هم در گذشته و فرهنگ خود تحقیق و تفحص کردیم.
این قصه "چه فرصتهایی را از دست می دهیم" چقدر برایتان تکراری است؟ ماجرای من چطور؟ خسته نشده اید از این خوب گویی و بد گویی دیگران و خودمان؟
حرفهای من و حرفهای دوستانم بیش از حد «کلیشه» شده است. این دسته حرفها را دائما می شنویم و می گویم. انگار همه آگاهیم که فرصتها را از دست می دهیم، همه از اشتباه بی ارزش کردن میراث دیگران آگاهیم، همه همواره حرفهای خوب میزنیم و چهره آدم های چیزفهم به خود میگیریم، گاه طرفدار می شویم و کلاه به آسمان پرت می کنیم و گاه مخالف سَرسخت شده و کلاه خود را سِفت بر سر می فشاریم. انگار همواره عده ای غیر از من و ما وجود دارند که نه فقط هموطن هستند بلکه همه اشتباهات و گناه ها و نفهمی ها را آنها می کنند. انگار همه چیز در مورد وطن و هموطن کلیشه شده است. چه تعریف و چه تقبیح.
جواب باید جایی در بین ذهن خود ما باشد. همین سَری که هر روز با خود اینطرف و آنطرف می بریم. همین چشمانی که با آن دنیا را می بینیم. نمی دانم چه چیزی، ولی می دانم چیزی در بین نگاه و باورهای من، خودِ خودِ من، باید تغییر کند. چیزی که باعث می شود من هم میان کلیشه ای به نام «ایرانی بودن» شناور باشم و جملاتی در بزرگ کردن و کوچک کردن ملتم به زبان بیاورم. اگر غیر از این بود، سالانه یک میلیون نفر از تخت جمشید بازدید می کردند.
گویی آدم هایی هستیم، نه در چند هزارسال قبل و نه در چند هزارسال بعد، در زمانی میانه تاریخ، با تمام توانایی های ذهنی ممکن برای بشر، ولی با انباشته ای از تجربه تاریخی که ترس و ناآگاهی ما را برای ما یگانه و برای دیگران بیگانه میکند. خواسته ها و نیازهایی که شاید برای دیگران عجیب بیاید، غیر معمول باشد و یا حتی پیش پا افتاده فرض شود، به مانند نیاز به تعیین تقویم و فصل، ولی همه ما اینگونه می بینیم و اینگونه می خواهیم. آیا می توانیم دیگران را به حمل سنگهای بزرگی برای دوباره اندازگیری کردن همه چیزی ترغیب کنیم؟

2011-08-13T16:00:00.000+01:00

حماقت و جهالت معتقدان و متدینان ثابت می کند موجود هوشمندی به نام خالق نمیتواند وجود داشته باشد چرا که موجودی هوشمند نمی تواند چنین مخلوقات جاهلی را که به موجودی خیالی باور دارند خلق کند.

اهرام ثلاثه

2011-08-13T13:32:00.000+01:00

دیروز به اهرام مصری فکر می کردم (اهرام در فرهنگ های دیگر مثل آمریکای میانه و جنوبی هم رواج داشته اند اینجا). معروف ترین آنها هِرَم های Giza در منطقه ای به همین نام در مصر واقع است، همان اهرام ثلاثه که در کنارشان «ابول الهول» با اعتماد به نفس، صبورانه قرنها به روبرو خیره نگاه می کند.

همیشه در مورد ابعاد این اهرام و سنگهای عظیم و بنای رفیعشان شنیده و خوانده ایم و مثلا بزرگترین شان، به ارتفاع 146.5 متر و وزن 5.9 میلیون تُن و سطح مقطع 53 هزار متر مربع در کف بنا، شگفتی است که نه تنها عنوان بلند ترین سازه ساخته شده دستِ بشر را برای قرنها بهمراه داشته، بلکه در قرن حاضر نیزهمچنان ساخت آن به عنوان مسئله ای حل نشده باقی مانده است و تئوری های مختلفی برای آن ارائه گردیده که هیچ کدام به عنوان باور نهایی پذیرفته نشده اند.

چیزی که همیشه دیده ام، توضیحات در مورد سنگها و بزرگی قطعات و سختی و پیچیدگی برش، حمل، تراش و نصب آنها بوده که خوب موضوع شگفت انگیزی است.

ولی دیروز شگفتی دیگری به نظرم رسید (پی نویس را هم ببینید). با وجودی که من تخصصی در بنا و سازهای معماری ندارم، ولی می توانم بفهمم که هر سازه متناسب با وزن آن باید روی زمین مناسبی بنا شود. یک مکعب از توده سنگ و خاک، جسمی صلب نیست و نسبت به فشار و تنش، تغییر شکل می دهد و بنابراین باید پیش از ساختن هر بنا، زیرسازی انجام شود. این قسمت از بنای زیر خاک، نه تنها مانند ریشه درخت عمل می کند بلکه خودش و بستر زیر آن، وزن بنا را تحمل خواهد کرد و در موارد بناهای بزرگتر، مسلما بستر زیرین تر نیز نیازمند فشرده سازی خاک قبل از شروع کار است. مثلا برای ساختن سدها و یا جاده ها، ابتدا خاک زیر آن به کمک دستگاه های ویژه کوبیده میشود تا فشردگی مناسب برای بنای روی آن حاصل شود. در این صورت مکعب خاکی را می توانیم به عنوان جسمی صلب فرض کنیم. برای بناهای دیگر، بستر سنگی یکپارچه نیز میتواند این نقش را بازی کند.

اگر فرض کنیم که مکعب خاکی ما چگالی یکنواختی ندارد، که فرض چندان غلطی نیست، می توانیم تصور کنیم چگونه نقاط مختلف در طول زمان با ارتفاع های مختلف بر اثر وزن سازه نِشَست می کنند و این امر چه بلایی بر سر ساختمان خواهد آورد. در حالی که سطح زیرین کوبیده شده، اگر مانند جسم صلب رفتار نکند، حداقل چگالی یکسانی داشته و به طور یکسان نشست خواهد کرد.این مسئله، اهمیت انتخاب محل مناسب بنا، یافتن بستر سنگی، کوبیدن خاک و زیر سازی و مواردی از این قبیل را نشان می دهد.

با استفاده از اعداد بالا، در هر متر مربع 111 تن وزن قرار میگیرد. چیزی معادل 111 کیلو پاسکال. فشاری که آدم را به فکر می اندازد.

تجربه و دانش مهندسی که در مصر باستان طی قرنها حاصل شده بوده است، نه فقط بر روی زمین بلکه در زیر زمین نیز خود شگفتی است. مهندسین مصری باستانی حتما زمان زیادی را صرف انتخاب محل و مهیا کردن بستر کرده اند که به نظرم باید آنرا به اندازه خود بنا با اهمیت شمرد. حداقل نشان دهنده دانش مکانیک خاک در دنیای باستان است که نشان می دهد چگونه علوم مختلف به یکدیگر وابسته اند و امکان ندارد زمینه ای به تنهایی به رشد خود ادامه دهد بدون کمک دیگر زمینه ها.

پ.ن: البته من تخصصی در رابطه با مصر یا تاریخ ندارم و شاید این موضوع از نظر مصر شناسان موضوعی کهنه و قدیمی باشد، ولی برای من جالب این بود که ساخت اهرام فقط روی قضیه نیست، بلکه زیری هم دارد.

شنود تلفنی

2011-08-11T15:02:00.000+01:00

فعلا که بحث آشوب های خیابانی انگلیس داغ شده است و در مجلس انگلیس، آقای کامرون را سوال جواب می کنند. این مساله، موضوع شنودهای تلفنی خبرنگاران و کارآگاه های خصوصی را که بحث داغ هفته و ماه پیش بود به عقب هل داد و فعلا کسی در مورد آن صحبت نمی کند.

چیزی که از روز اول بحث شنود تلفنی دنبال می کردم این بود که آیا کسی در مورد امنیت کلی تماس های تلفنی صحبتی می کند یا نه. متاسفانه من چیزی پیدا نکردم. هر چند احتمال زیادی وجود دارد که بحث مورد نظر انجام شده و پیگیری من محدود بوده باشد.

بنظرم تاکید بر روی قوانین کنترل خبرنگاران باید سوال فرعی شود، بر خلاف چیزی که این مدت دیدم و سوال اینکه آیا ابزار ارتباطی مدرن قابل اعتماد است به سوال اصلی بدل شود.

حتی اگر این سوال مطرح شده باشد و من بی خبر باشم، از این اطمینان دارم که موضوع داغ نبوده است. اگر خبرنگاران و کارآگاه های خصوصی به راحتی توانسته اند شنود کنند، این کار برای بخش های امنیتی باید بسیار راحت باشد و توجیحاتی مثل امنیت ملی که در هر جامعه ای به سادگی هرکس را قانع می کند، دستاویزی است برای انجامش. خوب، موضوع امنیتی چیزی نیست که در آمار منتشر شود و با خودم فکر می کنم چه آسان، قانونی ویا غیرقانونی شنود می شویم. پس اگر از سوی دولت شنود شویم، کسی چیزی نمی گوید و اگر از سوی غیر شنود گردیم، زمانی که موضوع آشکار شد حداقل در جوامع آزادتر خبر دار خواهیم شد.

بنظرم تدوین قوانین پیشگیرانه همان قدر مهم است که فشار بر شرکتهای غول پیکر سرویس دهنده خدمات ارتباطی برای بالا بردن هرروزه امنیت ارتباطات. وقتی بسته پستی به دست گیرنده نرسد و یا محتوای آن جستجو شده باشد از شرکت خدمات پستی شکایت می کنیم. اما وقتی تلفنی شنود شد، فراموش میکنیم از شرکت خدمات ارتباطی سوال کنیم چرا سرویس بدون امنیت ارائه می کنی.

امیدوارم اشتباه کنم و من در جریان بازخواست آنها نبوده باشم.

بازهم شاشگاه

2011-08-07T23:40:00.003+01:00

تجربه اینبار شاشگاه را خیلی داست دارم. این هفته به جایی رفتیم که نصف آن رستوران و نصف دیگرش آبجوفروشی (Pub) بود و طبیعتا خانواده هایی همراه با بچه هایشان برای صرف شام بچشم می خوردند. اتفاقی که اصولا در آبجو فروشی ها رخ نمی دهد.

به خاطر شکل محل، تعداد چند شاشگاه در طبقه همکف، نزدیک آبجو فروشی و چندتای دیگر در طبقه بالا، نزدیک رستوران قرارداشت. من هم با کله ای داغ به سراغ طبقه همکف رفتم.

تنها سه شاشگاه و من تنها.

ناگهان در باز شد و یک پسر بچه تُپل مُپل و با اعتماد به نفس با حالتی بزرگسالانه، پشت سر من داخل شد. من در شاشگاه سوم مشغول بودم که او در شاشگاه اول ایستاد و زیپش را پایین کشید. همانطور که در قسمتهای قبلی شرح داده بودم، اصولا رسم نیست به کار دیگران سَرَک بکشیم و سرمان به کارخودمان مشغول است. ولی او با کنجکاوی تمام مشغول برانداز من بود و من هم به روی خودم نمی آوردم و با خودم می گفتم: "بگذار بچه خوش باشد، حتما برایش خیلی مهم است که مثل مردهای بزرگ، تنهایی بیاید و اینجا بشاشد".

القصه، بچه هر چه زور میزد، جیشی تراوش نمی شد و فقط و فقط به سمت شاشگاه نشانه رفته بود. فکر کنم چندان شاش نداشت و صرفا دوست داشت تنهایی اینجا بیاید. جایی که معمولا آدم بزرگها می روند.

دیگر خسته شد و از خودش دلسرد. زیر لب فحشی بزرگسالانه داد، ابزار کار را سرجایش گذاشت، زیپش را نامیدانه بالا کشید و از در بیرون زد.

من ماندم و این خاطره و صدای شیرینِ شُرشُرِ آبِ شاشگاه که به طور خودکار راه افتاد.

هواپیما

2011-08-05T19:30:00.000+01:00

توی حیاط نشستم. یک هواپیما از بالای سرم رد می شود.

لحظاتی رو به یاد می آورم که یک مسئله را دقیقا و عمیقا ملتفت شده ام و به یاد می آورم چه احساس نشاط و سرخوشی تمام وجودم را فرا گرفته وقتی که می فهمم، فهمیدم.
ولی چه تعداد لحظه-لحظه نشاطی در ذهنهای آدم های مختلفی سپری شده که شی به این زیبایی آن بالاها راهش را درون ابرها پیدا کند، چه تعداد لحظه شهودی طی شده تا چنین چیزی پرواز کند؟

قطب پروری

2011-08-05T13:05:00.001+01:00

ما میراث دار اولین «ترور» های سیاسی سازمان یافته در تاریخ توسط حسن صباح هستیم.
ما میراث دار فرهنگ «مرشد» و «مراد» هستیم.
ما میراث دار باوری هستیم که «قطب» میسازد و اختیارش را به او می سپارد.
امروز باورهای بنیاد گرایانه به گردنمان آویخته و من میترسم از روزی در فردای تاریخ که باور «قطب پروری» گریبانمان را دوباره بگیرد.

دیوانه ای که امروز از این دیوانگی استفاده میکند:

مذهب

2011-07-26T10:40:00.000+01:00

وقتی به اثرات «مذهب» در جامعه فکر می کنم به این نتیجه می رسم که پذیرفتن مذهب به عنوان حقی از حقوق بشر مانند پذیرفتن «حماقت» به عنوان جزئی از حقوق اولیه بشر است.

پ.ن: نه اینکه آدم ها حق اتخاب مذهب دلخواه خودشان را ندارند، بلکه باید نسبت به انتخاب شان به جامعه پاسخگو باشند. بنظرم باید مالیات مذهب وضع شود. اگر کسی آزادانه خود را در سرشماری «مذهبی» معرفی کرد، باید مالیات مذهب بپردازد، باید تمامی مراکز تبلیغ و عبادت مذهبی مانند مسجد و کلیسا و کنیسه مالیات مناسب به عنوان مراکزی که اجازه نشر افکاری که می تواند بالقوه مضر باشد بپردازند تا دِین خود را به جامعه بازپرداخت کرده باشند.

باغ وحش

2011-07-22T08:59:00.000+01:00

امروز یکی از آرزوهای همیشگی ام برآورده می شود. دیدن فیل، گوریل، شامپانزه، ... البته نه عکس و تصویر آنها بلکه خود خودشان.

یادمه از بچگی این آرزو را داشتم. ولی هیچ وقت برآورده نشد. اسمش را بگذارم زندگی است! یا بگویم شهری که درش بزرگ شدم بی باغ وحشی از سر و رویش می بارید و یا تنبلی و بی همتی خودم نگذاشت! نمی دانم.

هرچی در گوگل جستجو کردم اطلاعات بدرد بخوری در مورد باغ وحش تهران پیدا نشد. فقط و فقط اخبار کشتن شیرها و بیماری مشمشه. هیچِ هیچ. همشهری هایی بی حالتر از من. وب سایت باغ وحش ارم هم بجز تعدادی صفحه خالی چیز دیگری نداشت. برای همین این خاطرات چیزهایی است که من به یاد می آورم و راهی برای اصلاح و تایید شان پیدا نکردم.

یادمه توی تهران، جایی شاید حوالی خیابان ولیعصر، باغ وحش بود. سَردَرَش دوتا مجسمه طلایی شیر اینطرف و آنطرف ورودی قرارداشت و از توی خیابان بوی بدی که میگفتند ماله حیوانات بیچاره باغ وحش است، صورت هر بچه ای مثل من را که در صندلی ِ عقبِ ماشین بابام نشسته بودم به سمت خودش جلب میکرد. تا ماشین فاصله خیابان را طی کند، صورتت رو به شیشه می چسباندی و از دور مجسمه ها را نظاره میکردی و با خودت میگفتی چه حیواناتی توی این باغ هستند؟ چطوری اند؟ چه شکلی اند؟ چی کار میکنند....

من را هیچ وقت به باغ وحش نبردند. مدرسه ما هیچ وقت برای هیچ بازدیدی برنامه نداشت، اوضاع خرابتر از این حرفا بود. وضع بابا هم افتضاح تر از مدرسه، ماه به ماه شهرستان، شهرستان که چه عرض کنم، از شهرستان تازه سفرش شروع میشد و باید به سمت یک بیابانی که معلوم نبود کجاست می رفت. دیگر آن چند روز بازگشت به خانه شامل استراحت و نهایتا یک دور توی شهر با ما میشد. وضع ریالی هم که قربانش بروم از آن خرابتر. مامان هم هزار یک گرفتاری دیگر. من واقعا ازشان انتظاری نه داشتم و نه دارم. از سرم هم زیادی. دوران، دوران خاکستری بود. هرچی به مغزم فشار میاورم، جز پس زمینه خاکستری از شهر تهران، چیز رنگی بجز شیرهای طلایی سَردَرِ باغ وحش به خاطر نمی آورم. ما هم بچه های همان زمان خاکستری ایم.

فکر کنم تازه نوجوان شده بودم که شنیدم باغ وحش را به علت شکایت مردم از بوی بد جمع کردند. هر چند یادم هست مجسمه شیرها سرجایش بود. هنوز اگر با ماشین بابا از آن طرفها رد می شدیم، سرم را برمیگرداندم و شیرها را میدیدم. راستش واقعا نمی دانم کجای تهران بوده، فقط حدس میزنم باید در مسیر خانه یکی از فامیلها بوده باشد که من بر مبنای تجربه میدانستم هر بار رفتن به سمت خانه آنها، حتما مساوی است با از جلوی باغ وحش رد شدن.

چند سال بعد اثری از مجسمه شیرها باقی نماند و حسرت دیدنشان به دلم و خاطره آن در ذهنم ماند. سالها بعد هم که باغ وحش ارم راه افتاد، آنقدر در امور بی سروته روزمره گرفتار بودم که خودم را فریب دهم و بگویم امروز نه، یکروز دیگر میروم.

بر خلاف محل دقیق باغ وحش، اینبار میتوانم به جرات بگویم یکی از دلایل آمدنم به لندن، رفتن به باغ وحش است. شاهد هم دارم. به همه آدم ها قبل از سفر گفتم می خواهم بروم و حیوانات را از نزدیک ببینم. می خواهم قبل از مردن، ابعاد فیل را به درستی درک کنم. میخواهم صورت گوریل را بی واسطه ببینم و احساس کنم چقدر پسرعموهای یکسانی هستیم. میخواهم اورانگوتانهای آرام و منفرد را ببینم که چقدر مثل خودم از بنی بشر به دورند.

امروز قرار است آرزویم برآورده شود. دوتا بلیط برای شب. 7 تا 10. هوا هنوز در این زمان روشن است و باغ وحش خلوت. دل سیر به تماشایشان می روم. اگر هم با دیدنشان فهمیدم آنها نیز این سالها منتظرم بوده اند، از این به بعد برایم فامیلهایی خواهند بود که همیشه به هنگام رفتن به خانه اشان سر برگردانم و خانه اقوام را نگاه کنم.

جمعه شب

2011-07-09T18:42:00.002+01:00

دیشب وسط های لیوان سوم بودم. مجبور شدم برم شاشگاه. جمعه شبها همین چیزهاش خوبه. کَلَه ام داغ بود و سوت زنان به سمت شاشگاه راه افتادم.

وقتی رسیدم داخل، کسی قبل من نبود. برا همین سر صبر دستبکار شدم. واسه خودم سوت میزدم و مشغول بودم. پس زمینه سوتم، صدای آرام آرام جیش خودم بود.

معقول، متین، دلنشین.

یکهو دونفر دیگه باهم وارد شدند. یکم اونورتر ازمن ایستادند. مثل رسم معمول شاشگاه ها، سَرت به کار خودت گرمِ و جلوتو نگاه می کنی و سرک نمیکشی تو کار مردم. خوب مَنَم مثل بچه آدم به سوت و موسیقی پس زمینه مشغول موندم.

ناگهان صدای پرقدرت «شششاشششش»ی اومد نشست روی پس زمینه جیششش من. کمی از شدتِ اثر موردِ نظرآهنگسازِ همسایه جا خوردم ولی به کارم ادامه دادم. حداقل نوا تاثیرگذارتر شده بود.

در همین موقع صدای سوم با حالت «پپپووووشششششش» در شاشگاه طنین انداز شد. اینقدر که گفتم این ای که ما مینواختیم سوت سوتک بچه بود و یارو داره فرنچ هورن میزنه، سرمو پایین انداختم و از ترس اینکه الان آب همه جا رو برداره، بسته نبسته ساز رو سر جاش گذاشتم و الفرار.

شب جمعه ای بود.

خواب دیدم

2011-07-06T10:44:00.000+01:00

دَم دَمای صبح بود. در خواب آشفته ای سعی می کردم موضوعی رو مخفی کنم و کاری رو انجام بِدَم تا شاید گَند و افتضاحه به بار اومده درست شه. هرچقدر بیشتر میگذشت، کارها خرابتر میشد و من نگرانتر میشدم. آنقدر که نگرانی باعث شد بیدار شَم. بیداری که نه، بین خواب و بیداری. هنوز فکر میکردم اگر راه حلی پیدا کنم و دوباره بخوابم، مشکل رو حل می کنم

صبح که کاملا بیدار شده بودم به خودم میگفتم شاید این گند و افتضاح دنیا برای اینه که

!!اونایی که سعی میکنند حَلِش کنند بیدار میشن و دیگه نمی خوابند

پ.ن : البته علت اصلی اش شام زیاد و دیروقتِ دیشب بود. خیلی کارِ بدی نمی کردم، خیال باطل نکنید

اعداد تصادفی

2011-07-05T15:12:00.001+01:00

دیروز مطلبی در مورد مولد های تصادفی (Random generators) در کامپیوتر می خواندم. در آن مطلب شرح داده شده بود که هیچ وقت نمی توان الگوریتمی کاملا تصادفی برای تولید چنین توزیعِ عددی بدست آورد. تولید عدد تصادفی توسط یک الگوریتم، جبری (Deterministic) است، زیرا در هرحال از یک الگوریتم پیروی می کند.هر چند تابع توزیع اعداد تولید شده رفتاری شبیه یک توزیع تصادفی داشته باشد. معمولا می توان از بخشی از دامنه توابع بازگشتی که رفتاری آشوبی دارند برای این کار استفاده کرد.

ایده ای به ذهنم رسید. می توان از خود طبیعت برای اینکار کمک گرفت. نوفه یا نویزهمه جا هست و می تواند بجای الگوریتم به کار رود. مثلا اگر نویز بر روی ورودی کارت صوت (Line-In) را بدون اتصال به جایی بخوانیم و سیگنال را تقویت کنیم، تنها نویز روی سیم آشکار میشود که با تبدیل آن به عدد دیجیتال (کاری که کارت صوت انجام میدهد) اعداد تصادفی مناسب را بدست خواهیم آورد.

اینکار اینقدر ساده است که من نیز میتوانم با صرف وقت، کُد دلخواه آنرا بنویسم.

شاید این ایده بدرد کسی که به اعداد تصادفی واقعا واقعی نیاز دارد بخورد!!

سیستم ها

2011-07-01T19:06:00.000+01:00

این اواخر من از خودم سوالاتی می پرسم ومی بینم همه مشغول پرسیدن آنها از خود و همدیگرهستند: چرا اتفاقی در ایران رخ نمی دهد؟ مگر صبح تا شب از داخل ایران اخبار ناراحت کننده، آزاردهنده و تکان دهنده بسیار بگوش نمی رسد؟ مگر انسانهای شریفی زندانی، شکنجه و گاها کشته و اعدام نمی شوند؟ چرا مردمی که دوسال پیش خواهان حقوق مدنی خود بودند، امروز هر یک به کار خویش مشغولند؟

فکری خام و نپخته به ذهنم خطور کرد و بنظرم رسید طبق معمول در اینجا یادداشتش کنم، بی هیچ اصراری بر درستی یا نادرستی اش بیشتر به یک معادل سازی ساده می ماند با موضوعاتی که این روزها کمی با آن وقت کُشی می کنم.

یکی از تفاوتهای «سیستم های غیرخطی» از «سیستم های خطی» به این شکل معرفی میشود که در نوع اول، «عدم قطعیت» کوچکی در شرایط اولیه «می تواند» با گذشت زمان رشد کند و «بزرگ شود».

«عدم قطعیت» را به روشهای مختلفی می توانیم تعبیر کنیم، مثلا خطای اندازه گیری، نوعی عدم قطعیت محسوب میشود. اما اگر فرض کنیم دو سیستم کاملا مشابه در اختیار داریم و شرایط اولیه هردو کمی باهم فرق دارد، عدم قطعیت تفاوت در شرایط اولیه این دو سیستم خواهد بود. در این حال نمی دانیم کدام سیستم شرایط واقع در آینده را مدل می کند.

چرا می گویم «می تواند»؟ برای اینکه به وضعیت سیستم در فضای حالت وابسته است. عدم قطعیت در شرایط اولیه ای ممکن است کم کم از بین برود (دو سیستم مشابه شوند) ویا درشرایط اولیه متفاوت دیگری، رشد کند و «بزرگ شود».

پس «بزرگ شود» یعنی با گذشت زمان دو سیستم شرایط متفاوت تری را پیدا می کنند. هرچند در شروع خیلی خیلی شبیه به هم بودند.

البته بزرگ شدن هم اندازه دارد. همیشه قید هایی در سیستم وجود دارد که در جایی جلوی بزرگ شدن را بگیرد.

مثالی میزنم. اگر یک سیستم فیزیکی داشته باشیم، اصل پایستگی انرژی به عنوان یک قید عمل می کند و مثلا هیچ ذره ای نمی تواند به سرعتی بیش از سرعت معادل انرژی کل سیستم برسد. برای همین این بزرگ شدن به معنی بزرگ شدن تا بی نهایت نیست و اگر اختلاف دو سیستم را عدم قطعیت در حال رشد بگیریم، بزرگ شدن یعنی، بیشتر و بیشتر شدنِ تفاوت دو سیستم در فضای حالت.

من از مدلهای جامعه شناسی چیزی نمی دانم ولی لااقل با مدلهای هواشناسی کمی کار کرده ام و دوست دارم سیستم های جامعه شناسی را نیز غیر خطی فرض کنم و کمی نتیجه گیری کنم.

حالا کشورهای عربی و «بهارعربی» را با این توضیحات نگاه کنیم. اگر خودسوزی جوان تونسی به عنوان یک تغییر کوچک در شرایط اولیه فرض شود، این تغییر در آن مدل رشد می کند و نتیجه جامعه ای متفاوت از جامعه بدون «جوان خودسوزی کرده» خواهد بود. این اتفاق بر روی کشورهای عرب دیگر موثر بود که شاید به دلیل شباهت سیستم ها و تاثیر وضعیت هرکدام بر دیگری آنها نیز با یک عدم قطیعت رشد کننده مواجه شدند. این را به عنوان دلیلی بر غیر خطی بودن گرفته ام.

به همین دلیل برای ایران هم می توانیم همین فرض ها را بکنیم. پیش از انتخابات، وضعیت سیستم در فضای حالت به علت فعالیتهای انتخاباتی، مناظره ها و شاید دهها پارامتر مجهول و معلومِ دیگر در وضعیت ناپایداری بوده و شرایطِ «می تواند» مهیا شده بود و معرفی احمدی نژاد به عنوان برنده انتخابات باعث شد جامعه به سمتی حرکت کند که از رَوَند معمول آن بسیار بدور باشد.

اما امروز باوجود رخدادهای ریز و درشتی که همه روزه در اخبار می بینم که هر کدام صدها بار و هزاران مرتبه از دزدیده شدن رای توهین آمیزتر، نگران کننده تر و خطرناکتر برای آینده ایران است، به علت نبود شرایط «می تواند»، این «عدم قطعیت» ها «بزرگ» نمی شود و انتظار از مردم گزافه گویی است. همانطورکه مثلا در سال شصت نیز هیچ اتفاقی رخ نداد.

بنظرم اگر این شیوه معادل سازی درست باشد، باید دید چه شرایطی وضعیت پیش از انتخابات را در جامعه ایجاد کرده بود تا با تاکید بر آن مجددا به آن وضعیت بازگشت. مثلا آیا امید مردم به تغییر با امروز متفاوت است؟ یا پای مناظره ها نشستن هر شبِ تعداد زیادی از مردم شرایط را مهیا کرده بود؟؟ چه شرایطی ویژه آن روز و روزگار بود که نه امروز و نه هیچ زمانی از ده های شصت و هفتاد مهیا نبود؟

Toffee machine

2011-06-28T10:55:00.004+01:00

Imagine kneading dough, or a toffee machine continuously stretching and folding toffee. An imaginary line of toffee connecting two very nearby grains of sugar will grow longer and longer as these two grains separate under the action of the machine, but before it becomes bigger than the machine itself, this line will be folded back into itself, forming a horrible tangle. The distance between the grains of sugar will stop growing, even as the string of toffee connecting them continues to grow longer and longer, becoming a more and more complicated tangle.

Chaos

L. A. Smith

طبیعت

2011-06-27T17:06:00.001+01:00

برخورد غربی ها با طبیعت نسبت به ما متفاوته ولی هر دو یک کثافت است.

ما، می رویم داخل طبیعت، آشغال های غیر قابل بازگشت به طبیعت رو همونجا رها می کنیم.

اما اونها، می روند داخل طبیعت، آشغال های غیر قابل بازگشت به طبیعت رو از محل تجمع و تفریحشون جمع می کنند و به دست کسانی می دهند که یک جای دیگر توی طبیعت رها کنند.

برای دیدنِ دیدنی هایی نو، باید سر برگرداند

2011-06-27T11:47:00.003+01:00

...

قدرت

2011-06-23T15:19:00.002+01:00

در اینجا خاطرات آقای «ایرج مصداقی» را در سایت بی بی سی می توانید بخوانید، حکایت رخدادهای حول و حوش 30 خرداد شصت. شنیدن حرفهای همه طرفهای درگیر مهمه و من هم تا جایی که وقت اجازه بدهد سعی می کنم از رخدادهای پیش و پسِ انقلاب 57 بخوانم. قضاوت من برای خودم، قضاوت شما برای شما و قضاوت نویسندگان، عاملین، مجریان، سمپاتها، طرفداران و غیره و غیره برای خودشان.

تنها چیزی که در کل متن در ذهنم تکرار و تکرار شد، تصویری است به این شکل:

حلقه قدرت، میراث دوهزار و پانصد ساله دروغگوهایی که «فَرایزدی» را افتادِ در دامنشان پنداشته و حلقه را در دست چپشان و پشت ردایشان مخفی می کردند. حلقه رها شده از دست آخرین دروغگوی متوهم، در میان کرسی صدارت نشسته است. کرسی ای به فریبایی تخت طاوس و پایه هایی به قدمت پایه های تخت جمشید و برگُرده مردمان «آزادی دزدیده شده». دروغگو، فراری داده شد. آسمانِ گرگ و میش، نوید روشنایی آفتابی عالم تاب می دهد. مردم، دسته دسته و فوج فوج به دور تخت حلقه زده اند.

هاله ای کم سو، بَرق لامعِ حلقه را چونان حلقه ای از انسانها دربر گرفته است.

هرکه نزدیکتر، فریفته تر.

اول کسی که حلقه را ربود، طلسم قدرت کارگر افتاد. «دیگرانِ درطمع» بسویش میشتافتند و برای ربودنش ضَجه میزدند و طنین قهقهۀ «حلقه-ربوده» و طلسم شوم قدرت هر کدام را بسویی می انداخت. سپیده آسمان، سرخ شد و سرخی اش سیاه. سیاهی ای سیاه تر از سایه های شب پیش.

و بیچاره جمعیت مردمان حلقه زده بر این جماعتِ فریفته «حلقه قدرت».

هرچه دورتر، بی خبرتر.

در آن دوردستها، دریایی از جمعیت منتظران را دیدم که خسته، خاک آلوده، گاهی ایستاده و گاه نشسته، از واقعه اطراف حلقه بی خبراند. خبرها دهان به دهان می گردد و در هر گردش، این خبر است که می چرخد و زیر و زبر می شود.

هرچه دورتر، گمراه تر.

سپاه سیاهی ها که به اعماق تاریکی رانده شده بود، با طنینِ قهقهۀ «حلقه-ربوده» به روی مردم آوار شد.

هر چه دورتر، آسیب پذیرتر.

دور باطل «برتخت نشینی» متوهمین شروع شده است. خانم ها، آقایان، به جشن هزاره تاریکی خوش آمدید.

Nonlinear

2011-06-21T22:11:00.000+01:00

Non-linearity is defined by what it is not (it is not linear).
This kind of definition invites confusion: how would one go about defining a biology of non-elephants?

Leonard A. Smith

Brazil

2011-06-16T12:54:00.000+01:00

چند روز پیش فیلم «برزیل» را می دیدم. فیلمی تخیلی، ساخته شده در دهه هشتاد با فضایی تاریک و آینده نگری که سخت تحت تاثیرم قرارداد و یادآور فضایی بود مانند «1984» جورج اورول.

برای دومین بار، باوری تاریکتر از فیلم، ذهنم را روشن کرد. روشنفکران، خودآگاه یا ناخودآگاه، خودکامگان را پیش از موعد آگاه کرده و شیوه کنترل توده ها را نشانشان می دهند و این رخداد در ضمیر آینده نگر و طبع بَدبینشان پخته شده و در نوشته ها ی ایشان متجلی میشود.

امروز نوشته ای از «مسعود بهنود» می خواندم (بخشی از این نوشته):

سعید حجاریان معاون پیشین وزارت اطلاعات و تئوریسین اصلاحات که خود توسط نیروهای دست راستی ترور و فلج شده است، همزمان با قتل های جمعی دگراندیشان ایران تندروهای هوادار جمهوری اسلامی را کسانی لقب داد که بتواره هائی می سازند و بر آن اساس دست به اسلحه می برند. به نوشته وی یکی از این بتواره ها باور این نکته است که تاریخ تکرار می شود و بر این اساس می کوشند از تکرار حوادث پیشین ایران [مانند انقلاب] یا جنبش های منطقه [مانند آن چه هم اینک در خاورمیانه به راه افتاده] جلوگیری کنند.

و یادِ فیلم برزیل افتادم. نمی توانم حدس بزنم آقای حجاریان بعد از قتلهای دگراندیشان به این تحلیل رسیده است ویا پیش از آن پیش بینی چنین رخدادی را میکرده تا راهی جلوی پای آمرین و مجریان گذاشته شود؟

نشان دهید یا پیدا کند؟

2011-06-12T13:15:00.006+01:00

چند روز پیش با دوستی چت می کردم. بحث کمی جدی شده بود. در مورد حرفهایی مثل حقیقت، خدا، شک، دین و موضوعاتی از این قبیل. او و من هر دو سعی میکردیم از نظر خود دفاع کنیم. دوستم خیلی آدم مذهبی است ولی روح آزاد و ذهنی منطقی دارد. این خصوصیات دلیلی بود که با وجود اختلاف نظر زیاد حاضر باشم که با او بحث کنم و هم از بحث لذت ببرم.

نتیجه بحث را از قبل حدث می زنید. هیچ کدام قانع نشدیم و بحث را تمام کردیم. نتیجه ای که اصولا در بحث بین آدم های «خداباور» و «بی خدا» حاصل می شود. واژه «بی خدا» را دوست ندارم. صفتی است که خداباوران برای «خداناباوران» برگزیده اند و در زیر پوستش، وجود خدا مفروض است: یعنی بی خدایان به فضیلت رسیدن به خدا نایل نشده اند.

بحث و نتیجه آن برای من مهم نبود (بعدا متن گفتگویمان را اینجا خواهم گذاشت). شباهت و الگویی بین خداباوران و خداناباوران و شیوه ی حل مسائل ریاضی به ذهنم رسید و با خودم گفتم بد نیست یادداشتش کنم:

در زمان آموزش ریاضی، مقدار زیادی مساله به دانش آموز و یا دانشجو ارائه می شود و به او توصیه می گردد حتما تا جایی که زمان به او اجازه می دهد مساله های معرفی شده را حل کند. این توصیه ای جدی، مهم و پرسابقه است به طوری که باور براین است ریاضی بی تمرین آموخته نخواهد شد. وقتی به مسائل ریاضی دقت می کنم، می توانم یک دسته بندی دوگانه برای خودم تعریف کنم.

1- مسائل «نشان دهید»: در این مسائل از شما می خواهند مثلا رابطه ای را که در انتهای مسئله ارائه شده است، ثابت کنید. در زمان حل آن، اصولا هدف مشخص است و تنها جستجوی یافتن مسیر رسیدن به هدف، مجهول می ماند. استراتژی من معمولا این بوده که جواب را انگولک کنم تا به رابطه ای بدیهی برسم. بعد روابط منطقی را برعکس کنم. معمولا جواب می دهد و اگر به رابطه ای بدیهی ختم نگردد، حداقل ایده های مناسبی در اختیار قرار خواهد داد تا از آنجا دوباره شروع کنم و مسیر را بیابم. اگرهم که مستقیما شروع به اثبات کنم، در انتها نتیجه را با آنچه پرسیده شده مقایسه میکنم، اگر برابر بود همه چیز درست است.

2- مسائل «پیدا کنید»: دراین مسائل پیش فرض ها مطرح شده و بدون اشاره مستقیم به جواب، یافتن چیزی سوال می شود. معمولا برای کمک به دانشجو در انتهای سوال راهنمایی به شکل قدم اول و یا رابطه ای بدرد بخور معرفی شده است. مثلا ممکن است از شما بپرسند پیدا کنید که آیا اعداد اولی با باقی مانده یک در تقسیم بر چهار وجود دارند یا نه. معمولا سخت تر هستند و استراتژی های حل مساله آنها بیشمار است.

تاکید میکنم این دسته بندی جدی نیست و مسائل زیادی می توان یافت که تا حدودی هم این باشد و هم آن. ولی در هر دونوع دیدگاهی متفاوت وجود دارد. در اولی مقصد مشخص است، مبدا هم جایی است که ما نشسته ایم. پس باقی می ماند جستجوی یافتن مسیری که از مبدا و مقصد بگذرد (مثل حل معادله دیفرانسیل با شرایط مرزی که جواب را باید روی شرایط داده شده تطبیق داد). در نوع دوم، سرگشته تر هستی. در بهترین حالت اولین پیچ درست راه نشان ات داده شده است. هدف مشخص نیست. گاهی با سوالی مثل «نشان دهید آری یا نه» بر سرگشتگی افزوده می شود. اگر در سوال های نوع اول جوابی وجود دارد که پاسخمان را با آن مقایسه کنیم، در نوع دوم بجز بدنه منطقی استدلال مان و اطمینان به درستی مفروضات، هیچ چیز برای اطمینان از صحت جواب وجود ندارد.

مسائل نوع اول عموما برای این بکار برده می شود که دانشجو موضوعی را که اخیرا آموخته، تمرین کند. با تمرین یافتن مسیر مبدا به مقصد احساس آشنایی ایجاد شده و غریبه گی موضوع کم می شود و در بکاربردن ابزار آموزش داده شده مهارت پیدا می کنیم و تمرین بیشتر موجب مستحکم شدن آموخته هامان می گردد آنقدر که در آینده به طور خودکار مسیر یا مسیرهای مشابه را طی خواهیم کرد.

نوع دوم بیشتر مانند کندوکاو ریاضی در دنیای واقعی است. ناشناخته ها جوابی برای آزمودن ندارند. فرضیات صحیح و استدلال مستدل تنها شیوه اطمینان است. درهر کشف ریاضی از پیش جواب دانسته نیست و دانشجو می آموزد چطور بر سرگشتگی اش لگام منطق بزند.

با این مقدمه، شباهتی بین طرز تلقی خداباوران و خداناباوران می بینم. خداباوران وجود خدا را بدیهی فرض می کنند و همواره از مبدا بحث به مقصد خدا ختم می شوند. سالهاست که این شیوه را تمرین کرده اند و مسیرهایی در ذهنشان بوجود آمده است که به سرعت طی گردد و این رشته های تنیده در طول سالهای زندگی در همه مسائل جاری شده است. با شروع بحث با ایشان، ناخودآگاه به داخل یکی از این مسیر ها قدم می گذارند. هر چه قدر این کار را از سنین پایین تری شروع کنند و هر چه سنشان بالاتر رود مسیرهایشان بیشتر شده و اعتمادشان به استدلال هایشان زیادتر می شود (دانشجویی که سالهاست حل کرده و حل کرده است)

خداناباوران پیش فرضی ندارند، رشته ها به هر جایی ختم می شود، تفاوت در نتیجه، ایشان را وامیدارد شیوه استدلال را بازبینی کنند . اگر مشکلی نیافتند، بر فرضیاتشان «شک» کنند و مبدا را جای دیگر قرار دهند. اغلب سرگشته اند و گاهی سرگشتگی بیشتر میشود و گاهی نتیجه گیری خداباوران در چشمشان تا حد حماقت جلوه می کند.

نوع اول خیالی است و حس خوب «یافتن»، توهم «حل کردن» را ایجاد می کند. تنها می تواند استدلال مسیر را بیازماید و مبدا و مقصد دست نخورده باقی می ماند.

نوع دوم شیوه ای است خلاقانه و زاینده. تنها راهی است که بتوان بینشی نو خلق کرد (مانند واقعیت کشف ریاضی) و تنها شیوه ای است که نه فقط نتیجه بلکه فرضیات محک می خورد. استدلال می کنی،شک می کنی، اصلاح می کنی، باز بینی می کنی و هدف نوای می یابی. استدلال می کنی،شک می کنی، ...

اخلاق و سیاستمداران

2011-05-31T09:47:00.000+01:00

یکبار برای همیشه «ماکیاولی» ماهیت قدرت را به ما نشان داد.

و یکبار برای همیشه «نیچه» دستهای پشت پرده اخلاق و قدرت سیاسی در چرخه های تاریخی را بِما نمایاند.

پس باید «ساده دل» باشم که ترکیب «سیاستمدارِ اخلاقگرا» را بپذیرم.

مشمئزکننده ترین جنبه عصر ما، سیاستمدارانی است که چهرهایی اخلاقی و انسانی به نمایش می گذارند.

پ. ن : برای خودم گفتم که ژست های دموکراسی خواهیِ اوباما و دیوید کامرون و رفقا گولم نزند.

جن چیست و کیست؟

2011-05-28T18:49:00.000+01:00

قضیه جن و جن گیری از داغترین موضوعات و اخبار این روزها است. بر آن شدیم تا تحقیقی مقدماتی به کمک دانسته های پیشینی خود انجام دهیم.

از قدیم بچه ای که سِرِتق بوده را «تخمِ جن» صدا می کرده اند. این موضوع با دلایل و قراینی که کمتر از شیوه های نَقلی-حدیثی و شیوهِ اثبات دانشمندان و محققین علوم فقهی نیست، ثابت می کند که این موجوداتِ دوست داشتنی «تخم گذار» هستند و هرچقدر تلاش کنید، جنِ «پستاندار» پیدا نمی کنید. این مسئله ای است که نباید به آن سطحی نگریسته شود و در ادامه به آن رجوع خواهیم کرد.

و باز هم از قدیم گفته اند که جن فقط در حمام یافت می شود. اینجانب هرچه جلسه و بحث و تصمیم گیری از وطن عزیز در خاطر دارم، تصویری مشابه حمام های عمومی است که در دوران جنگ، به علت نداشتن نفت، همراه پدر و برادرم چندین بار تجربه کرده ام. حدس بنده این است که جلسات هیئت دولت چیزی شبیه به این خاطرات باشد. عده ای نیمه عریان با لُنگهای قرمز که نواحی ناموسی ایشان را پوشانده است، دور تا دور حمام نشسته اند. منشی رئیس جمهور مانند شاگرد حمومی در اتاقِ پشتی هماهنگیِ «آمد و شد» جن ها و وزارا را به عهده دارد و مشایی و احمدی نژاد، به مانند یک مشتمالچی و کیسه کش زبردست (که هر دو شریک چهار دانگِ مِلک حمام هم هستند و جدیدا سَرِ شریک سوم کلاه گذاشتند)، مشغول به خدمت رسانی به وطن عزیز می باشند. دلیل این مدعا، یافته نشدن جن در هیئت دولت سید ممد خاتمی است. احتمالا هیئت دولت ایشان بیشتر شبیه به این سُنا و استخرهای مُدِ روز با جکوزی آب گرم بوده و جن جماعت به این مکانهای معلوم الحال قدم نمی گذرد.

با این توضیحات می توانیم به روانشناسی جن نیز دست بیابیم. موجوداتی اصولگرا و پایبند به اصول که لیف و کیسه و خزینه را به سونا و جکوزی ترجیح می دهند و حاضر نیستند با اصلاحِ صورتِ خود به مَحفِلِ اِصلاحگرایان وارد شوند (بگذریم که اصلاح گرایان هم فقط گرایش به اِصلاح دارند و هیچ وقت ریش خود را از تَه اصلاح نکرده و یک تَه ریشکی می گذارند).

از طرفی، جن موجودی است که در کودکی از سینه مادر محروم بوده (به علت تخم گذار بودنشان) و دچار محرومیتهای شدید عاطفی/غذایی شده و تبدیل به اصولگرایی مردمی، خاکی و کوچه بازاری خواهد شد. برای تجسم آن در ذهنِ خود چیزی فی مابین احمدی نژاد و مشایی در نظر آورید، چه در صورت و چه در صیرت.

با این توضیحات و با توجه به دست آوردهای علوم اجتماعی، این سوال پیش می آید که آیا دسته جات و زیرگروه های اجتماعی از اجنه وجود دارد یا خیر. جواب این سوال مثبت است . الااصول گونه هایی از اجنه با علمایی از قبیل جنتی و مصباح یزدی «آمد و شد» دارند و این مدعا با توجه به سن وسال و وضع و حال ایشان حاصل گردیده است. این دسته از جن ها، متعلق به اقلیت «بو داده» هستند که قدما به شکل واژه «جن بو داده» از آن یاد کرده اند.

اختلافات پیش آمده اخیرِ حاکمیت ناشی از اختلاف طبقانی بین جن های «بوگندو» (همکار و طرفدار احمدی نژاد و مشایی و غیره) و جن های «بو داده» (از دوستان و یارانِ گرمابه و گلستان جنتی و مصباح و همکاران) بوده و ما فعلا سطحی از واقعیتِ آشکارِ روابط سیاسی را مشاهد می کنیم (به ظهور مجدد گرمابه در ارتباط بودادگان دقت کنید) و در واقع تحلیل عمیق این بحران، نیازمند الگوهای دقیقی از شناخت «از ما بهتران» و دستگاه «چشم دل» ویا نوع پیشرفته تر آن، «چشم برزخی» دارد که فعلا تنها در اختیار مراکز معتبر علمی چون حوزه علمیه است و تا لحظه نگارش این مقاله در اختیار ما قرار داده نشده است.

امیدوارم این بررسی مقدمه ای برای بررسی بیشتر اجنه باشد و با کمک و مساعدت علاقمندان به حوزه علم و معرفت دینی و ارسال کمک های نقدی و غیر نقدی علاوه بر بسترسازی و مطالعه علمی-فقهی، امکان بررسی امور جادو و رمالی نیز ایجاد گردد.

و من الله توفیق

آماری که نیست

2011-05-27T13:12:00.000+01:00

چند وقتی است که اخبار مربوط به آزار و اذیت و گاهی شکنجه وحشیانه بچه های کم سن وسال در فضای مجازی منتشر شده و دست به دست می چرخد. من هم مثل بقیه هم متاثر می شوم و هم به فکر فرو می روم. گهگاه به واسطه نوشت های این و آن احساس دیگری هم چاشنی حس بد اولی می شود و آن هم احساس فروپاشی اخلاقی جامعه است.

سوالاتی مانند چه بر سر این ملت آمده و ما را چه شده. قبل از هر چیز باید بگم من از هر نوع آزار کودک متنفر هستم و در کارنامه زندگی، سابقه دست بیقه شدن به واسطه بالاتر از گل گفتن به کودک دارم ولی دوست داشتم به این موضوع کمی واقعی تر فکر کنم.

با خودم فکر می کردم، آیا زمان کودکی ما چنین اتفاقاتی رخ نمی داده است؟ پاسخم این بود: "واقعا نمی دانم". بر مبنای چه چیزی بگویم بود یا نبود، منبع، مطالعه، تحقیق یا آماری در دستم است!! کمی عقب تر رفتم. زمان کودکی پدران ما چطور؟ پاسخ افتضاح تر شد، اگر لااقل بچگی ام را به خاطر می آورم، بچگی پدر و مادرم را که بیاد ندارم.

اگر بگویم در زمانه ما سرعت نشر اخبار و شیوه آن چنان متفاوت بوده است که چنین اتفاقاتی بازتابی پیدا نمی کرده است، بیجا نگفته ایم و بگذریم از نبود آمار جامعه شناسی، فکر نکنم شصت سال پیش سازمان یا متولی وجود داشته که به فرض رخ دادن، کسی برای درمان مراجعه کند و دیگران مطلع شوند و خبر دست به دست گردد.

ساده اش کنم. مطمئن هستم که در زمان من اخبار با این سرعت و وسعت پخش نمی شده و در زمان پدر و مادرم کسی نبوده است که به داد بچه ها برسد.

بازهم فکر کردم. یادم آمد با توجه به سن و سال پدر و مادرم، در آن زمانها میزان مرگ و میر بچه ها چنان زیاد بوده است که پیش از پدر و مادرهای دیوانه، بیماری و سوءتغذیه و هزار مشکل دیگر بچه ها را از پای در می آورده است و شاید بچه ای که زنده می مانده نعمتی بوده برای خودش.

باز بیشتر فکر کردم. کم کم تخیلی شد. فکر می کردم در هر جامعه ای به شکل آماری باید انسانهای روان پریشی وجود داشته باشند. در دوران دورتر، انسانهای سالم (چه از نظر جسمی و چه از نظر ذهنی) به بلوغ می رسیدند و این دیوانه ها در مسیر زندگی مانند ضعیفتر ها پیش از توفیق به تشکیل خانواده مرده بودند (امید به زندگی را در زمانهای مختلف در نظر بگیریم). برای اینکه خانه و زندگی و بچه داشته باشی باید آدم تونا و سالمی می بودی و احتمال این کارهای شنیع در جامعه کم میشده است.

در دوران نزدیکتر به خودم، اگر رخ می داد کسی خبردار نمی شد، اگر می شد، در گیرو دار جنگ و دعواهای سیاسی خبری محصوب نمی شد (آدم بزرگ ها توی زندان یا توی جبهه کشته میشدند، دیگه کی به بچه ها فکر میکرده).

آخرش به این نتیجه رسیدم اتفاقات اخیر ربطی به فرو پاشی اخلاقی ندارد. چون نه من اطلاع دقیقی از گذشته دارم و نه بنظرم اگر بر فرض محال چنین چیزی رخ نمی داده است، رخ ندادنش بیشتر حاصل «جبر اجتماعی» بوده تا «اخلاق جامعه».

دوستدار فلسفیدن

2011-05-27T12:17:00.002+01:00

فیلسوف به کسی گفته می شود که به زبان تخصصی فلسفه اشراف و تسلط داشته باشد. بحث و جدلها و نوشته ها در طول تاریخ آنچنان گسترده و دقیق شده اند و فهرست واژه ها بقدری وسیع شده است که برای فعالیت جدی در این زمینه باید سالهای زیادی با گستره واژگان فلسفی «آشنا شد، خواند و نوشت».

با کمی تامل می بینیم چنین اتفاقی در همه حوزه های فکری رخ می دهد. انتظار نداریم کسی به فیزیک به شکلی جدی و حرفه ای بپردازد، بدون آشنایی وسیع با واژگان فیزیک و صرف وقت زیاد جهت مجددا «آشنا شدن؛ خواندن و نوشتن» به این زبان. چنین استدلالی برای همه حوزه های دیگر نیز صادق است.

ولی ماهیتا فلسفه با دیگر حوزه ها تفاوت ویژه ای دارد. در طول زندگی هر انسانی بارها رخدادهایی پیش رویش ظاهر می گردند که منجر به سوالاتی برای به چالش کشیدن بنیادی باورهایش گردد. این اتفاق برای همه و همه رخ می دهد و تفکیک انسانها به عوام و خواص یکی از بیخردانه ترینِ تقسیم هاست. هر انسانی حداقل یکبار در زندگی با مرگ عزیزی یا از دست دادن چیزی دوست داشتنی روبرو خواهد شد و این اتفاق سوالات متعددی در مورد ماهیت زندگی در ذهنش ایجاد می کند. بی توجه به پی گیری افراد در یافتن پاسخی درخور یا هم ساز (اگر فرض کنیم حقیقتا چنین چیزی وجود داشته باشد)، چنین اشتراک انسانی ای فلسفه را متفاوت می کند. برای اینکه بتوانم منظورم را بهتر توضیح داده باشم بازهم به فیزیک اشاره می کنم. ممکن است برای کسی هیچ وقت سوالی در مورد رخدادی که فیزیک وظیفه تشریح آنرا دارد، رخ ندهد و ماهیت اشتراک انسانی برای فیزیک صادق نیست.

برای جلوگیری از ایجاد یک ناسازه، کلیه سوالات در ظاهر مربوط به فیزیک با چنین شرطی را من جز سوالات فلسفی می دانم. مثلا اگر فرض کنیم همه انسانها حداقل یکبار به بوجود آمدن هستی بیاندیشن، این سوالی فلسفی است.

حال، حد فاصل آن زبان تخصصی و این رخداد مشترک نیازمند واژه ای بود که لااقل برای خودم این حس را زنده کند که فکر کردن به شکلی غیر تخصصی مجاز است. برای همین واژه «فلسفیدن» برای متخصصین کاربرد دارد.

من دوست دارم برای خودم و دوستان کنجکاوم که دائما فکر می کنند، واژه «دوستدار فلسفیدن» را بکار ببرم.

ریش تراش

2011-05-27T10:10:00.000+01:00

ریش تراشم را 13 سال است دارم. امروز متوجه شدم 22 دقیقه طول کشید تا ریشم را کامل بزنم. یادم است که روزهای اول 5 دقیقه طول می کشید. آرام آرام تیغه ها کند شدند و امروز وقت زیادی از من می گیرد.

حساب کردم که هر روز چقدر کندتر شده است؟

هر روز 20 میلی ثانیه کند شده البته زمان نه تیغه

ر:

فارسی را پاس بداریم

2011-05-26T13:57:00.000+01:00

برای پاس داشت پارسی، مجموعه ای از ترجمه شکلکها (اسمایلی) از زبان بیگانه ارائه می گردد:

(: => ر:

): => :ر

*: => ه:

p: => ل:

ر:

اوباما، یا با اونا یا با ما

2011-05-26T09:27:00.002+01:00

اوباما، یا با اونا یا با ما. البته این مِستِر پرزیدنت در عمل با خودش است و ملت اش.

سخنرانی دیروزش با دیوید کامرون در لندن و سخنرانی قبلی اش درباره خاورمیانه و دنیای عرب و علاقه آنها به دموکراسی، حسابی توی ذهنم جا خوش کرده.

بزرگترین علامت سوالی که لابلای فکرهای دیگه به این سخنرانی ها چسبیده و ول کن هم نیست، دائما از من می پرسد:

«راستی مگه دموکراسی معادل حقوق بشر است! چرا اینها بجای تاکید بر حقوق بشر در این منطقه و برنامه ریزی و پی گیری آن، دائما روی دموکراسی تاکید می کنند و چطور به این نتیجه رسیدند که این دو مقوله یکی پس از دیگری خواهد آمد و اولی بر دومی مقدم تر است؟؟؟؟».

یک علامت تعجب که داشت از کنار علامت سوال رد میشد، برگشت و گفت:

«برای اینکه اگر بگویی دموکراسی، مشکل به گردن تیران های بَدجنس و دیکتاتوری تاریخی خودشون مربوط میشه ولی اگه بگی حقوق بشر، جواب می گیری که یکسال پیش این مردم حقوق نداشتند یا بشر نبودند!!!!».

The Alex's Adventures in Numberland

2011-05-24T15:29:00.010+01:00

کتابی رو شروع کرده ام با عنوان «The Alex's Adventures in Numberland» برای قضاوت در مورد کتاب، کمی زود است ولی بنظرم کتاب روانی است و برای کسانی که به ریاضی، معما و تاریخ ریاضی نه در شکلی تخصصی علاقه مند هستند توصیه می کنم. دیشب که کتاب را می خواندم، بخشی از آن خیلی به دلم نشست و تصمیم گرفتم خلاصه ای از آنرا اینجا بنویسم.

راوی کتاب از دوستش آقای پی یر پیکا تعریف می کند. پیکا در دهه پنجاه از زندگی، با چشمانی آبی و موهایی نرم و سیم فام، موقر و شمرده حرف میزند. زبانشناسی است فرانسوی، شاگرد چامسکی معروف بوده و شاغل در مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه برای تحقیق بر روی مردمان «ماندوروکو»1 بنواحی برزیلی آمازون سفر کرده است.

جمعیتی در حدود 7000 نفر در میانه جنگلهای استوایی آمازون در پهنه ای دوبرابر ولز یا کمی بزرگتر از استانهای گیلان و مازندران در حالتی کم و بیش دست نخورده و بدور از اثرات دنیای اطراف زندگی می کنند. در دهکده هایی کوچک، جوامعی «شکارچی-گردآورنده»2 را در تمام منطقه گسترده اند. علاقه پیکا به زبان «ماندوروکویی» است، زبانی فاقد زمان برای افعال، اسامی جمع و اعداد فراتر از پنج.

او باید بعد از رفتن به نزدیکترین فرودگاه در دل 500 مایلی آمازون از ساحل اطلس، سفری 15 ساعته را بر روی قایق شروع کند تا پس از طی 200 مایل دیگر به «ایتایتوبا»3 شهری پررونق در زمان تب طلا برای تهیه نهایی سوخت و غذا برسد و همراه با تمام وسایلش، شامل کامپیوترها و صفحات خورشیدی و باتری ها و کتابها و غیره و جیپ کرایه ای و 120 گالن بنزین اضافه به سمت جاده ای گلی براه بیفتد. مقصد بعدی اش در 200 مایلی جنوب غربی «ایتایتوبا»، دهکده «جاکاریاکانگا»4 است.

راوی می گوید:

از او پرسیدم: چقدر طول می کشه تا به آنجا برسی؟

پاسخ داد: بستگی دارد. می تونه یک عمر طول بکشه، می تونه فقط دو روز طول بکشه.

پرسیدم: این بار چقدر طول کشید تا رانندگی کنی؟

پاسخ داد: می دونی، هیچ وقت نمی تونی بفهمی که چقدر طول میکشه. برای اینکه هیچ وقت یک اندازه طول نمیکشه. چیزی بین 10 تا 12 ساعت در فصل های بارانی، تازه اگه همه چیز خوب پیش بره.

«جاکاریاکانگا» یکی از دهکده هایی است که در حاشیه قلمرو مردمان «ماندوروکو» قرار گرفته است. پیکا باید در آنجا منتظر چند سرخ پوست می مانده تا پس از رسیدن آنها و قرار و مدار با ایشان، سوار بر قایقهای بومی یشان به داخل منطقه برده شود.

پرسیدم: از آنجا چقدر طول کشید تا برسی؟

جواب داد: من یک مدت طولانی صبر کردم ولی لطفا از من نپرس که چند روز شد.

من با پافشاری گفتم: خوب مثلا یکی دو روزی دیگه؟

چند لحظه گذشت، در حالی که اخم کرده بود گفت: حدود دو هفته.

بیش از یک ماه پس از ترک پاریس، پیکا بالاخره به مقصد رسیده بود. من بیصبرانه می خواستم مدت زمان این سفر را بیابم و او با بی حوصله گی و بد اخلاقی از پاسخ طفره می رفت. هر چه بیشتر به او فشار آوردم، او بیشتر طفره رفت.

موضوع صحبت را عوض کردم و ساعتها طول کشید تا او بالاخره در لابلای صحبت هایش جوابم را داد:

وقتی از آمازون برگشتم، من احساسم را نسبت به زمان، اعداد و شاید مکان از دست داده ام. من قرارهایم را فراموش می کنم. من مسیر های روزانه درون شهری ام را گم می کنم و مشکل بسیار بزرگی دارم تا خود را مجددا با زندگی در پاریس تطبیق دهم، بخصوص با زاویه ها و خطوط مستقیم شهر.

دلیل این تغییر در زبان و نگاه مردمان «ماندوروکو» به دنیای اطرافشان نهفته است. زندگی طولانی با مردمانی که به سختی می توانستند بشمرند باعث شده بود توانایی اش در شرح دنیا در قالب اعداد را از دست بدهد.

1-Munduruku

2-Hunter-gatherer

3-Itaituba

4-Jacareacanga

ناصر حجازی

2011-05-23T15:08:00.000+01:00

لحظاتی از زندگی، "آری یا نه" می طلبد،

"آری یا نه" ای به وزنِ کلِ زندگی،

و زندگی در لحظه ثبت می شود

وانسان، اسطوره می شود.

ناصر حجازی از چنین لحظه ای سربلند گذر کرده است

روحش شاد

خرد جمعی و شبکه عصبی

2011-05-20T09:54:00.000+01:00

بیشتر یک خیال است نه مشاهده و واقعیت.

خرد جمعی نوع بشر به واسطه تلفن همراه و اینترنت به هم متصل شده است. چیزی که همه می گویند و می بینند و حس می کنند.

در خیال خودم فکر می کردم، توده عظیم انسانها، در مسیری تکاملی گام برمیدارد و مانند موجودی پرسلول، صاحب شبکه عصبی عظیمی شده است که داده ها در آن جاری می شود. بدنش طی قرنها کامل شده بود و جریان خونش در قالب جاده و آبراه و مسیر هوایی به خوبی کار می کند و ماده از این سو به سوی دیگر جاری است و شبکه عصبی، جایش خالی بود تا داده ها و فرمانها جاری شده و هماهنگی بیآفریند.

با خود خیال می کردم در طبیعتی که ما میشناسیم، در مرحله ای شبکه عصبی صاحب مرکز کنترل اعصاب خواهد شد تا نهایتا هسته مغز شکل بگیرد.

کِی، کجا و چگونه این اتفاق برای بشر رخ میدهد؟؟؟

اشتباهِ مهلکِ وصف العیش

2011-05-17T10:04:00.001+01:00

وصف العیش، نصف العیش.

با درنظر گرفتن تساوی بالا، عکس قضیه نیز صادق است: نصف العیش، وصف العیش.

بعبارت دیگر، عیش نصفه برابر است با وصف العیش.

حال به کمک روابط بالا:

عیش نصفه برابر است با وصف العیش که خودش نصف العیش است که یعنی یک چهارم عیش اول که خودش نصف العیش است و نتیجه می دهد یک هشتم عیش والی آخر.
به کمک استقرا ریاضی می توان ثابت کرد عیش نصفه برابر با صفرالعیش است.

نتیجه: هیچ وقت از شنیدن عشق و حال دیگران حال نمی کنیم.

دستورالعمل: وقتی ماچ رو شروع کردی، نصفه ولش نکن.

من گول می خورم پس هستم

2011-05-16T22:18:00.001+01:00

من گول می خورم پس هستم

قانون شماره 192 مرفی:

2011-05-16T17:41:00.001+01:00

قانون شماره 192 مرفی:
هر اتفاق بدی که بیفته یاد قانون مرفی میفتی

خواب دیدم

2011-05-14T08:50:00.001+01:00

خواب دیدم با احمدی نژاد همخانه شدیم.

از خانه بیرونش کرده بودند، قضیه حرام شدن و این حرفها. از سرکار با محافظش آمد و داخل شد. محافظ رفت خانه خودش. زیر لب به شانس خودم لعنت می فرستادم که چرا بین اینهمه آدم روی کره زمین باید با کسی که اینقدر بدم می آید همخانه شوم.

سلام کردم. اَخم کرده بود و جواب نمی داد و داشت جورابهای بو گندویش را در می آورد. همان کاپشن کرم تنش بود. نگاهی به قد و هیکلِ صد و چهل و پنج سانتی اش انداختم و چشمانَ کونه مرغی اش. دلم برایش سوخت. چه رئیس جمهور چه حَمال، بالاخره مرد خانه اش است، خیلی برایش سنگین است.

چشمم به کیسه عدس افتاد. گفتم: عدس پلو می خوری درست کنم؟

جواب نداد. اَخم کرده بود و از پنجره آشپزخانه بیرون را نگاه می کرد.

گفتم: با گوشت چرخ کرده و کشمش ها؟

بازهم چیزی نگفت. به گمان سعی می کرد به جلسه هیات دولت فکر کند تا شاید منزل از یادش برود. دَر زدند.

گفتم: برو درو باز کن.

باز چیزی نگفت.

کیسه عدس را کوبیدم روی کابینت و در حالی که به سمت در می رفتم، زیرلب فحش و بد و بیراه میدادم و می گفتم:"من چه گناهی کردم که باید توی این مدت با این یارو زندگی کنم؟ گناه من فقط اینه که یک خونه مشترک اجاره کردم. صاحب خانه باید می گفت به چه کسی اجاره داده ".

از پشت در صدا زدم: کیه؟

"ماییم، لطف در و باز کن".

نمی دانم این جواب "ماییم" یعنی چه که غریب و آشنا می گوید "ماییم" یا مثلا "منم". مگر من علم غیب دارم که بفهمم شما، کدامین. در را باز کردم.

از لایه دَرِ نیمه باز سایه چند نفر را دیدم ولی جَهل کردم و کامل در را باز کردم.

کسی از بینشان یک مشت به سمت سرم حواله کرد و زمین و زمان تیره شد. پیشانی ام تیر میکشد و لکه هایی روشن از جلوی چشمم می گذشت.

چشمم را که باز کردم، دیدم اول صبحی، سرم به شوفاز خورده است و نور خورشید از لایه پره هایش به روی صورتم می تابد.

شناسایی

2011-05-11T15:30:00.000+01:00

در هر جای دنیا که زندگی کنی، برای اینکه کشف کنی آیا ایرانی در حوالی محل زندگی ایت زندگی می کند راه خیلی ساده ای وجود دارد.

یک پلوی خوش عطر دَم کن یا بوی سیرداغ/پیازداغ آش رشته راه بنداز و بشین پشت پنجره و منتظر باش کسی مثل گربه گیج در حین عبور این طرف و آنطرف را نگاه کند

هاگوارتز

2011-05-04T21:58:00.000+01:00

فکر کنم مدرک جن گیر های احمدی نژاد مثل مرحوم کردان، مدرک تقلبی هاگوارتز باشه

2011-05-04T11:50:00.000+01:00

ثبت نام کردم برای شرکت داوطلبانه در یک آزمایش علمی برای بررسی دارویی در جهت کاهش اشتها

حالا در یکی از بخش های آزمایش قرار است یک حلقه ببندند به عضو شریف

خدا عالمه برای آزمایش پیش گیری بارداری چکار میکنند

2011-05-04T10:16:00.001+01:00

Courage to be who you want to be.

خاطرات

2011-05-01T21:35:00.000+01:00

وقتی به آدم هایی که از ایران رفته اند نگاه می کنم، بعضی همواره از خوبی ها و برخی از بدیهای وطن می گویند.

و وقتی به خودم رجوع می کنم، خاطراتی خوش، پی یا پی در ذهنم از دَری وارد شده و از دَرِ دیگر خارج می شوند و هیچ وقت نمی توانم بدیهای وطن را تکرار کنم.

آدم ها با خاطراتشان در این سو و آن سو سرگردانند.

لکه

2011-04-18T10:10:00.000+01:00

در آغاز قرن بیست یک، دوتا لکه بزرگ روی کره زمین درست کردیم.

خلیج مکزیک و فوکوشیما.

به همین ترتیب اگر ادامه بدهیم، کره آبی- نیلی زمین لکه لکه خواهد شد.

انسان، گونه ای که با سرعت غیر عادی تکثیر می شود و محیط اطرافش

را تغییر می دهد. راستی، این همان تعریف سرطان نیست که ما به رفتار

بعضی سلول های خودمان می دهیم؟؟

2011-04-15T18:37:00.001+01:00

ببینیم امشب چی دَشت می کنیم

2011-04-13T14:39:00.000+01:00

ملانصرالدین

2011-04-13T13:38:00.000+01:00

اگر همسایه ملانصرالدین بودم، چیکار باید می کردم؟

هر روز با یک نقشه جدید دهنمو صاف می کرد

Ad Infinitum

2011-04-11T10:25:00.000+01:00

As I was going to St. Ives,
I met a man with seven wives,
Each wife had seven sacks,
Each sack had seven cats,
Each cat had seven kits,
...

وجدانم

2011-04-11T00:40:00.001+01:00

وجدانم دائم الخمر شد،

آنقدر که گفت و نشنیدم.

2011-04-10T19:18:00.000+01:00

فقط کلا چند روز وقت داشته، به این میگن بهار

اولین بار

2011-04-09T13:28:00.000+01:00

شدم سه ضربدر یازده.

آخرین عدد اولی که شده بودم، سی یک بود.

آخرین دفعه هم دو، پنج بار خودش را لوس کرده بود و یکسال تحملش کردم.

ولی امسال، سازش سه و یازده را دوست دارم.

هر سال یادآوری تولد، تقارن مجدد موقعیت زمین نسبت به خورشید در روزی که از مادر زاده شده ام نیست، یاد آوری فرصتی است که مادرم به من داد تا هر سال همه چیز اولین بار باشد.

اولین بیدار شدن در سه ضربدر یازده سالگی.

اولین روشنایی روز در سه ضربدر یازده سالگی.

اولین سلام در سه ضربدر یازده سالگی.

اولین بوسه در سه ضربدر یازده سالگی.

...

به قدر کفایت، اولین داری که روزی را خوش باشی.

شاید هم

آخرین اولین بیدار شدن در سه ضربدر یازده سالگی.

آخرین اولین روشنایی روز در سه ضربدر یازده سالگی.

آخرین اولین سلام در سه ضربدر یازده سالگی.

آخرین اولین بوسه در سه ضربدر یازده سالگی.

...

وشاید هم از فردا

دومین بیدار شدن در سه ضربدر یازده سالگی.

دومین روشنایی روز در سه ضربدر یازده سالگی.

دومین سلام در سه ضربدر یازده سالگی.

دومین بوسه در سه ضربدر یازده سالگی.

...

و شاید اعداد و اعداد اول بعدی و بعدی و بعدی ....

الگوریتم شاشگاه - 2

2011-04-09T13:16:00.000+01:00

مشاهدگر خوب کسی است که با یک مورد و اندی مشاهده، حکم صادر نکند (بوقلمونه راسل و این حرفا)

من هم برای بررسی مجدد، دیشب جای شما خالی، تا توانستم پاینت، پاینت آبجو خوردم تا بتوانم به شاشگاه مراجعه ای داشته باشم و تئوری را به بوته آزمایش بگذارم.

غافل از اینکه از مشاهده گر، بعد از نوشیدن مقادیر متنابهی نوشیدنی الکلی، مشاهداتی خارج از طرح و دستورالعمل مورد نظر آزمایشگاه سر خواهد زد و آزمایش تحتِ تاثیر مشاهدگر واقع شده و خودش هم جز آزمایش می شود (البته نه از نوع شرودینگر و این حرفا).

خوب چاره ای نبود، دیگر مشاهده شونده از خود مشاهدگر و مشاهده، مهم تر شده بود. دیگر شاشگاه را فراموش کرده بودم و فقط قد و بالای بانوان خوش تراشِ خوش اَدایی را که از اینطرف به آنطرف می رفتند و طوری وانمود می کردند که گویی هیچ آدمی در آنجا ننشسته است و در واقع حواسشان به تک تک آدم ها بود، می نگریستم.

مشاهده جدید، با تنه زدن به بقیه مشاهده ها، از لابلای جمعیت خودش را انداخته بود وسط و چشم های من به فرمانِ مغز که می گفت این آزمایش بر آن مُرَجَح است، از سویی به سوی دیگر روان بود.

اما من هم بیکار ننشستم. سعی کردم در جِلدِ یکی از این بانوان بروم. نه از آن توی جلد رفتن هایی که مختص جونانی است که مثل من پا به سن نگذاشته اند، نه. از آن توی جلد رفتن هایی که با خودت فکر می کنی اگر منِ مشاهدگر، با مشاهده شونده یکی می شدم، چه می شد؟ چه چیز هایی را حس می کردم؟

حس های فوق العادی است. در این حس و کشف و شهود، به تئوری جدیدی دست یافتم. زیبا رویان، به غَمزهِ صف شکنندهِ شان واقف اند. اما مشاهدگرهای مفلوکی که در دور و اطراف در بَحر جمالشان سِیر می کنند، اهمیتی ندارند، مشاهده دهنده (همان زیبارو و این حرفا) نیز باید ضریب دریافت حسی خودش را بالا ببرد تا آشکارسازهای آزمایش، توان تفکیک و آشکار سازی را در شلوغی مشاهده دهنده گان بیابد. ضریب دریافت حسی وقتی بالا می رود که خودش هم بدنش را با لطافت حس کند، حسی که برای خود مشاهد دهنده اغواگرتر از مشاهده کننده است.

چه چیزهایی را حس میکند؟

قدم هایی که یکی بعد از دیگری با دقت جلوی قبلی قرار می گیرند، کفش پاشنه بلندی که آنقدر پاشنه بلندی دارد که حس می کند روی نوک پنجه می دود، پوستی که نرمی و خنکی جریان هوای گذرنده را حس کند و...

هوا چطوره؟

2011-04-06T13:53:00.000+01:00

هوا کمی گرم شده، البته برای ما. چرا برای ما؟ الان می گویم.

با عیال خیابان گَز می کردیم و از آفتاب و گرمای آن کرخت شده بودم. البته بهار است و از بچگی یادگرفتم که هنوز سرما یک نیشی دارد که اگر مراقب نباشی، نیشت می زند. توی همین حرفها بودیم و هر وقت از زیر سایه درختها رد می شدیم، لرز کوچیکی برمی داشتم و بیشتر به این موضوع اطمینان پیدا می کردم.

یکباره یکنفر که نیمه بالایی تَنَش لخت بود از کنارمان رد شد.

همسر گفت: دیدی؟

گفتم: آره.

گفت: اون خانم ها رو هم با رکابی دیدی؟

گفتم: با اجازه شما، به چشه خواهری دید زَدَم، یعنی چیز! دیدم.

اینجا بود که ملتفت شدیم، این هوا برای ما نیش داره و برای آنها نوش.

هم زدن

2011-04-04T13:50:00.000+01:00

راستی، اولین بار در چند ده هزار سال پیش یا پیش تر یا کمتر، بشر اولیه کِی و چطور فهمیده هَم زَدَنِ دو چیز مختلف باعث مخلوط یکنواخت شدن می شود؟؟؟

هم زدن خیلی خیلی عجیبه. برای یک موجود هوشمند، هر چقدر هم که هوشمند باشد، از روی هوش و استدلال نمی توانسته هم زدن را کشف کند!

شاید هم اتفاقی کشف کرده! حالا چطوری بین آدم های دیگر رایج شده است؟؟؟؟

یک بار که در حال هم زدن بودی، به این فکر کن که اگر واقعا نمی دانستی با هم زدن نمک در ماست، همه ماست نمکی می شود، هیچ وقت به ذهنت می رسید؟؟؟

الگوریتم شاشگاه

2011-04-02T11:47:00.000+01:00

از لذت های زاید الوصف سرزمین ملکه، تنها آبجو هایِ آبجوخانه (پاب، Pub) جمعه شبها نیست. ایستاده شاشیدن توی توالت هم خودش عالمی داره.

دیشب توی مستی و هوشیاری، در حالی که ایستاده اطرافم رو می پاییدم، متوجه الگوریتم شاش شدم.

فرض کنیم 5 تا شاشگاه داریم (به علت نبود معادل فارسی، خلا های ایستاده را شاشگاه فرض کنیم).

نفر اول، دور ترین شاشگاه نسبت به در را انتخاب می کند.

نفر دوم، پس از ورود و مشاهده نفر اول، دورترین شاشگاه نسبت به نفر اول یا همان نزدیکترین به در را انتخاب می کند.

نفر سوم، پس از ورود، شاشگاه میانی یا همان سومی را که از اولی و دومی به یک فاصله است انتخاب می کند.

تبصره یک: احتمال حضور نفر چهارم به بعد کم است، زیرا آبجوخانه ای با پنج شاشگاه، گنجایشی متناسب با زیربنایش دارد واحتمال حضور بیش از سه نفر شاشو در آن واحد در آبجوخانه ای با چنین مساحتی به شدت کاهش میابد.

تبصره دو: اگر نفر سوم به جای شاشگاه وسط، شاشگاه بغل شما یا نفر دیگرِ دَمِ در را انتخاب کرد، یعنی یا شما را گِی فرض کرده یا خودش را یا خیلی مست است.

مثال نقض

2011-03-31T14:17:00.000+01:00

اثبات "نه" از اثبات "آری" ساده تر است، نه در همه موارد.

برای اثبات "نه"، یک مثال نقض کافی است ولی برای اثبات "آری"، گاهی صفحات زیادی سیاه می شود.

پی نوشت: اثبات "نشدنی" است را با اثبات "نه" اشتباه نکن.

Catch-22

2011-03-25T11:15:00.000Z

یک موضوعی هست توی منطق به اسم Catch-22 که اگر حوصله داشته باشید، می توانید توی این لینک ویکی پدیا بخونید

http://en.wikipedia.org/wiki/Catch-22_(logic)

البته اگر هم نداشتید، من کمی از آن را تعریف می کنم. چون دقیقا چند ماهی است که دچارش شده ام و هیچ راه برونرفتی یافت می نشود.

من باید یک حساب بانکی برای خودم باز کنم (تا اینقدر آویزون کارت اعتباری و حساب زنم نباشم)

تا حساب بانکی نداشته باشی، هیچ کاری نمی توانی بکنی، نمی توانی موبایل قراردادی داشته باشی، نمی توانی پول آب و برق بدهی وکلا نمی توانی خودت را به عنوان یک شخصیت حقیقی معرفی کنی. در حساب بانکی ابزار احراز هویت خودت مستتر است.

خوب، حالا من میروم بانک و درخواست یک حساب ساده می کنم.

بانک از من می خواهد که خودم را ثابت کنم. چگونه؟ باید ثابت کنم چه کسی هستم و کجا زندگی می کنم. خوب اولی اش با شناسنامه و یا پاسپورت ثابت شدنی است ولی برای ثابت کردن اینکه کجا زندگی میکنم باید یک قبض برقی، آبی چیزی ببرم.

قبض آب یا برق برای اینکه با من شروع به کار کند، حساب بانکی می خواهد. بانک هم قبض برق و آب می خواهد.

این همون Catch-22 است که حتما نمونه مرغ و تخم مرغ آن را قبلا هم شنیده بودیم. چند تا از نمونه های ویکی پدیا برای تنبل ها که حال خواندن ندارند:

One cannot get a job in a high-profile occupation without prior experience, but one cannot get experience without getting a job in a high-profile area.
One cannot get a loan without established credit, but one cannot establish credit without previously getting a loan.
Until vendors develop applications for Linux, Linux's market share on the desktop will stagnate. But until the market share of Linux on the desktop rises, no vendor will develop applications for Linux.^[2]
One is unlikely to purchase a hydrogen-fueled vehicle without there being a network of hydrogen stations from which to fill up. However, creating a network of hydrogen stations is not viable until there are enough hydrogen vehicles to create the demand.
Americans in both the living room and the boardroom are growing more fearful about the economy, creating a Catch-22 for the job market: Shoppers will not spend until they feel more secure (as in, being employed), and businesses will not hire until people start spending.
A sports team needs good players to be good; but good sports players will not play on a team unless it is good.
A school doesn't have a bike rack but will get one if students ride their bikes to school, but the students don't ride their bikes to school because there is no bike rack.

با خواندن اینها من که دچار یاس فلسفی می شوم که دنیا کی و چه جوری قبل از من این جوری شده؟؟؟؟؟

2011-03-16T14:10:00.000Z

این دو نفر را نزدیکی Waterloo دیدم.

خیلی وقت بود دلم می خواست این ساز را از نزدیک ببینم و فرصت خوبی شد که فیلم بگیرم

دیگر نمی ترسند

2011-02-22T10:45:00.000Z

در حکومتهای تمامیت خواهی مثل جمهوری اسلامی، ترس فرمان میراند.

ابزار کنترل بی اخلاقی حاکمان و خواست های به حق مردمان، با ترسی نهفته و تزریق شده به همه سطوح زندگی، گَرد سکوتی مرگبار بر جامعه می پاشد که تا روزی فرا رسد و افیون ترس بی اثر گردد و درد مزمن بی اخلاقی و بی پاسخی آشکار گردد.

اوج ترویج و تبلیغِ رعب و وحشت و ترس، پس از انتخابات 88 بود. حکومتی که سه دهه به زورِ ترس با وقاحت راه خویش از مردمان خویش جداکرده بود، نسخه ای جز ترس برایش پیچیده نشد. دواچی، دُز اینبار را بالاتر برد: زندان، شکنجه، تجاوز که تا به اعدام روزانه. همراه با عربده مستانه "جنبش مرده است".

25 بهمن، آغاز روزی شد که ترس کارگر نیفتاد. مردمانِ سالها سِحر شده به حیلت ترس، با عرق سرد روی پیشانی، ناشی از ترک افیون ترس، راه خیابان پیش گرفتند و راه سالها جدامانده خود را از حاکمان به رخ ایشان کشیدند.

از آن روز، ترسی عظیم به جان حاکمان نشسته است. اینبار نه از ترسِ ناتوانی در سرکوب و دستگیری و شکنجه و اعدام که ترس از ناتوانی در "ترساندن". سلاحشان از کفشان رفته، لخت و عور در میانه کارزارند، کارزار که نه، مقابل حریفی به مانند خود لخت و بی سلاح اما اینبار بدون ترس از سلاحِ ترس.

شاه گربه ها

2011-02-09T10:50:00.000Z

امروز شاهِ گربه ها آمده بود سرکشی به امور مُلوکانه در مُلک و رعیت خواب

بیلی احمق بالا روی تخت من خواب بود و سر پُستش نبود

مجبور شدم کلی با ایشان صحبت کنم تا شاید حواسشان از بیلی پرت شود

مش بیلی هم که خوابه

حقیقت باید گفته شود

2010-12-08T14:56:00.000Z

دیشب توی بی بی سی یک، خانمی که به اصطلاح توسط جولیان آسانژ، موسس سایت ویکی لیکس به ایشان تجاوز شده بود، با چهره ای خندان و خوشحال چنان با حرارت جلوی دوربینها و میکروفن های خبرگزاری ها پرید که بگوید: حقیقت باید گفته شود

در آن لحظه با خودم می گفتم که آیا کسی که دارای خاطره تلخی مانند تجاوز است، اینچنین شاد و سرزنده از این خاطره یاد می کند؟؟؟؟؟
به راستی که حقیقت باید گفته شود

گریه بچه

2010-11-27T16:54:00.001Z

یک بچه یک سال و نیمه. خواهرِ بزرگترش، حدود شش سال. مادرِ هر دو، حدود بیست و دو سال. هر سه وارد اتوبوس می شوند در حالی که کوچولو بر روی کالسکه نشسته است. خواهر کوچک بر روی صندلی تکنفره می نشیند و مادرش پهلوی او ایستاده و چرخ کالسکه را قفل کرده است. دختر کوچکِ خوش اخلاقی است و جواب لبخند پیرزنهای نشسته در صندلی های اطراف را با لبخند پاسخ می دهد. مادر خیلی جوان است. کوچولو در جایش بی تاب است و چیزی میخواهد و مادر به آرامی با او صحبت می کند. کوچولو بیشتر و بیشتر بر خواسته اش اصرار می کند و صدایش کم کم به جیغ و گریه و فریاد تبدیل می گردد و تمام اتوبوس را پُر می کند. صدای کودک، احساس بدی در من بوجود می آورد. دلم می خواهد مادرش کاری کند که صدای بچه آرام شود. به دیگران نگاه کردم. تعجبم جلب شد. از چهره افراد معلوم بود که صدای گریه چندان آزارشان نمی دهد. حتی پیرزنهای اتوبوس هم همچنان لبخند بر چهره دارند. شاید هم سعی می کنند ناراحتی خود را مخفی کنند و فضا را برای مادر بیش از این ناآرام نکنند

یاد اتوبوس های وطن افتادم. وقتی بچه ای گریه می کرد، مادر بیش از همه مضطرب می شد. باید به هر قیمت و بهانه ای کودک را آرام می کرد. همین مادر ممکن است در خانه اش کودک ناآرام را به حال خود گذارد تا آهسته آهسته بتواند منظورش را به کودک منتقل کند ولی اتوبوس و فضایی که آدم های دیگر در آن نشسته اند، باری می شود که مادر را نگران می کند. گاهی نیز دیده ام که “پیس” و “پیف” و “بَه هَه” گفتن های دیگر مسافران ترس مادر را دوچندان کرده و مادر مضطرب حتی دهان بچه را محکم گرفته و یا کوچولویش را ترسانده است. بدتر از همه، گاهی کوچولو را از دیگرانی که در اتوبوس بودند ترسانیده است

با خودم فکر می کردم چرا در اتوبوس های تجربه های قبلی من، دیگران و من از صدای بچه ناآرام می شویم و مادر نگران. تا جایی که حاضر است برای کاهش فشار روانی خود حتی کودکش را تنبیه کند؟

به نظرم همه ما شامل مردها و زنهایی که در اتوبوس نشسته ایم و مادر هایی که کودکی با خود همراه دارند، در فضای مشابه ای بزرگ شده ایم. صدای گریه ما، مایه ناراحتی دیگرانی بوده است که این ناراحتی را مستقیم و غیر مستقیم به مادر ما منتقل می کردند و مادر نیز روشی مشابه برای هر چه سریعتر آرام کردن ما درپیش می گرفته و امروز نیز ما چنین فضایی را به مادرهای دیگر منتقل می کنیم تا مادران فردا که کودکان امروزند این دور باطل را ادامه دهند

یادم آمد که خواهر کوچکتر با نگاه به مادرش، مادر بودنش را در ذهنش تمرین می کرده است

Doubt

2010-11-09T13:22:00.000Z

روباه و سگ

2010-11-09T12:33:00.000Z

روباه ها و سگ ها یک روزی تصمیم گرفتند راهشان را از هم جدا کنند و هر کدام همانی باشند که هست. سه تا روباه هر شب می آیند پشت خانه ما. دو تا سگ هم در حیاط پشتی همسایه زندگی می کنند.هر شب قبل از اینکه وقت جستجوی غذا و پرسه زدن در آشغالها برسد، روباه ها تصمیم میگیرند کمی بخندند. کی بهتر از این سگها و کجا بهتر از پشت خانه ما. از سمتی که باد بویشان را به سمت سگها نبرد، سه رفیق پشت سرهم، مثل یک خط راست روی پاهای باریک و درازشان، با دُمی پُرپُشت و سیخ، یکی بعد از دیگری به راه می افتند. با هر قدم کمی هر سه به بالا می پرند و دم درازشان تکان مختصری می خورد و تند و تند به جلو می روند. نوک دماغ عَقبی درست به سر دم جلویی چسبیده و در حالی که خنده ای موزیانه زیر لب دارند، به مسخرگی امشب فکر می کنند

سگها هم که در طول شب تمامی حیاط و باغچه را بو کشیده اند و به همه جا سَرزده اند، با پوزه ای خاک آلوده و خسته و مطمئن از اینکه همه چیز را بررسی و سرکشی کرده اند، در لانه خود دراز کشیده و چرت می زنند. یکی دُمش را زیرش کشیده و گهگاهی گوش چَپَش بی اختیار بالا می پرد. دیگری سرش را روی دو دستش که ضربدری جلویش دراز کرده گذاشته است و پلکهای سنگینش بر روی چشمان دُرُشتش راه خروج خوابهای شیرین را می بندد. خوابهایی که در آن روباه ها را با گازهایی محکم وعمیق بسویی پرت می کند و در همان حال موهای کنده شده روباه را که بر روی صورتش می ریزد و در دماغش می رود حس می کند و بوی روباه شکارشده اش را می چشد

روباه ها مثل قطار سه واگنه، پشت هم و در خیال بازی امشب تند تند از کنار پرچین ها به پیش می روند. ناگهان پاهای نازک و دوکی سه روباه قرمز که با ظرافت و جست و خیزکنان به جلو می دویدند، درجا می ایستد. اولی به سوی آن دوی دیگر سَر برمیگرداند و با لبخندی شیطنت آمیز به آن دو می فهماند که پشت پرچین چوبی، سگها مشغول چرت زدن هستند. پرچینی که هرشب ناتوانی سگها را در بالا رفتن از بلندی به رخشان کشیده است. هر سه با هم شروع به سر دادن زوزه ای زیر و روباهی می کنند و سکوت یکنواخت شب کوچه را در هم میریزند. زوزه ای که به سگها میگوید: آی ما اینجایم. اگه تونستی بیا ما رو بگیر

در لانه سگها غوغا می شود. سگ اول با چنان سرعتی از جا می پرد و به سمت دَر هجوم می برد که پنجه هایش بر روی سر و صورت دیگری می خورد و رویای سگ دیگر را در شیرینی گاز دوم روباه درهم میریزد. سگ دوم در میانه خواب و بیداری است و با خود می گوید:” آه پس این خواب نبود. بوی خود روباه بود”. او نیز چون فشنگی که از دهانه تفنگ شلیک شده باشد رها می شود و بی هدف چون رویای ناتمامش، به سویی که خودش هم نمی داند کجاست می دود و هر دو سگ به سقف لانه شان برخورد می کنند و لانه را بسویی می لغزانند. در حالی که دست و پایشان درهم پیچیده، شروع می کنند به پارس و خود را به هر سمتی فشار می دهند. فقط و فقط بوی روباه در دماغشان و رنگ قرمز روباه جلوی چشمشان است و هیچ چیز جز یک گاز محکم دلشان را خنک نمی کند. لانه در هر لحظه به سمتی کشیده می شود و صدای کشیده شدن چوب بر روی زمین با صدای فریاد سگها و زوزه روباه در هم پیچیده و همه محله را بیدار کرده است

روباه ها که این سرو صدا به سَرِ شوقشان آورده، سر مخروطی شان را بالاتر می کشند و در دل می خندند و زوزه را غلیظ تر می کنند. غلظتی که فقط گوش سگها مسخرگی اش را می فهمد و آنها را بیشتر آزار می دهد

بالاخره سگ کوچکتر از دَر رَد می شود. پشت سرش سگ دوم بیرون می پرد. هر دو بدن خود را چنان بسوی جلو پرت میکند که هر لحظه ممکن است دماغشان به زمین بخورد و هر قدم مانند موجی از نوک دماغ شان تا ته دمشان جابجا میشود. مثل هر شب مستقیما به سمت جای همیشگی پشت پرچین می دوند و درست مثل هر شب با صدایی بلند پارس می کنند و روی دو پای عقب بلند شده و بر روی چوب پرچین پنجه می کشند. این کار را هر شب کرده اند ولی بوی روباه چنان حالی به حالی می کند سگ را که دیگر چیزی نمی فهمد. نمی فهمد که کار کرده را دوباره نمی کنند. اینقدر این کار را کرده اند که خاک این سمت پرچین مثل پارچهِ نخ نما با بقیه حیاط فرق می کند و رنگ چوب پرچین، پر از شیارهای پنجه هایشان شده است. روباه ها نیز که از جست و خیز و واق واق سگها به هیجان آمده اند، زوزه ها را گاهی می کشند، گاهی قطع و وصل می کنند و گاهی صوتی زیر بر آن سوار می کنند که انگار خنده شان گرفته است. اینکار در عالم سگی از فحش هم بدتر است. سگها روی دو پا تا جایی که میشود بلند شده اند و وزنشان را روی پرچین انداخته اند و پرچین کمی به سمت روباه ها مایل می شود. ولی افسوس، نجارِ دیوار کارش را بلد بوده و این پرچین تاب تحمل وزن دو سگ احمق را دارد و صد افسوس که سگها نمی توانند از دیوار بالا بروند

صاحب سگها پریشان و عصبانی روی تخت مثل آدمی که درد دندان مزمن دارد و قبلِ خواب بستنی خورده باشد با کمری قوزکرده و پاهای درازکرده زیر پتو نشسته است و در حالی که به دنبال دمپایی می گردد که نمی داند باید بپوشد و یا آنرا به سمت سگها پرت کند، به یاد می آورد که دمپایی نواش روز پیش توسط سگهایش مثل خواب امشب اش تکه تکه شده است. از جا پریده، سرش را از پنجره بیرون می آورد و حرفهای رکیکی نثار آن دو ابله می کند که چون مثل هر شب اینها را به انگلیسی می گوید، من چیزی از محتوی آن سر در نمی آورم. کاسه چشم سگها یکپارچه خون است. این دیگر رنگ قرمز مایل به نارنجی روباه ها نیست. این رنگ خون است و فقط گازی که به استخوان برسد دل حیوان بیچاره و ابله را آرام می کند. صدا از سینه سگها به بیرون می جهد و با برخورد به سقف دهان و دندانشان به دنیای بیرون سفر می کند و چون موشک آتش بازی که توی این شبهای نوامبر خیلی سرو صدا می کند، در پهنه محله منفجر میشود. صاحبخانه در بین تصمیم به خروج از رختخواب و نازشست نشان دادن به سگها و گرمای تخت خواب و ادامه خوابش مُرَدَد است. آخر تا قبل از این سر و صدا داشته خواب همسایه بیوه روبرویی را می دیده که توی داستان دیگری اتفاق می افتد و نمی توانم توی اینجا تعریفش کنم

در همین وقت روباه اول که بنظرم از بقیه بزرگ تر است ومیتواند رئیس آن دو باشد، ساکت میشود و آن دوتای دیگر نیز مثل او دهانشان را می بندند. مثل سَرِ شب، روباه اول با همان حالت همیشگی جست و خیز کنان شروع به حرکت کرده و آن دو نیز دنبالش را میگیرند. امشب خیلی کیف کرده اند و باید زودتر به سَر سطل آشغال دَمِ دَرِ پارک بروند تا قبل از روباه یک چشم کوچه پُشتی، چیزهای دَندان گیر را قسمت کنند

سگها از روی صدای پای روباه ها متوجع دور شدنشان شده اند ولی چه کنند، باید بازهم پارس کنند، چون سگ هستند و سگی که اینکارها را نکند سگ نیست. شماره پارس سگ ها مانند دور شدن روباه ها کم و کم تر میشود. آخرین پارس سگ کوچکتر چنان بی موقع و بی ربط به نظر می رسد که صدای صاحبخانه باز بلند می شود. هر دو دوباره شروع به بو کشیدن حیاط و محوطه می کنند. باید این کار را آنقدربکنند که رمقی برایشان نماند و دوباره خاکی و خسته به لانه شان بازگردند

بیلی، گربه چاق همسایه که دستش را جلوی دهنش گرفته و نخودی می خندد، تمام مدت از پشت پنجره خانه این شلوغ بازی را تماشا می کرد. بیلی، سرش را از سمت حیاط بر می گرداند و چنان در خودش گلوله می شود تا ادامه خواب باغ پرندگان بریان شده اش را ببیند